Cebulica syberyjska - Scilla siberica

Cebulica syberyjska to niewielka roślina cebulowa o wczesnym kwitnieniu, która już pod koniec zimy wnosi do ogrodu wyjątkowo intensywny kolor. Jest to mała, bardzo mrozoodporna roślina, która tworzy kolonie i kwitnie na niezwykle żywy niebieski kolor. Łatwa w uprawie, z wyjątkiem suchych klimatów i stanowisk, których nie toleruje, z łatwością naturalizuje się w ogrodzie, na naturalnych obszarach, a nawet w skalniaku.

Cebulica syberyjska, wbrew temu, co sugeruje jej nazwa, pochodzi z południowo-zachodniej części europejskiej Rosji (Białorusi, Ukrainy, Mołdawii i Krymu), Kaukazu oraz Turcji. W naturze rośnie przede wszystkim na wilgotnych łąkach lub w niezbyt gęstych zaroślach, pod wysokimi drzewami liściastymi, które zimą przepuszczają światło słoneczne. Jest to bylina cebulowa należąca do rodziny liliowatych lub hiacyntowatych, zależnie od klasyfikacji. Bardzo odporna na zimno, znosi temperatury znacznie niższe niż -15 °C. Każda mała cebula rozwija w lutym lub marcu kilka ciemnozielonych, wąskich liści odziomkowych, spomiędzy których wyrastają łodygi kwiatowe o długości od 12 do 15 cm. Każda łodyga tworzy małe grona złożone z 4 lub 5 kwiatów o 6 czystoniebieskich działkach, unerwionych ciemniejszym odcieniem niebieskiego. Kwiaty tworzą zwisające dzwoneczki o średnicy 1,5 cm. Po kwitnieniu roślina wytwarza nasiona, a następnie latem jej liście zanikają, pozostawiając cebulę w stanie spoczynku pod ziemią. Cebulica syberyjska rozmnaża się zarówno przez samosiew, jak i przez wytwarzanie cebul przybyszowych.

Cebulice syberyjskie należą do pierwszych kwiatów wiosny, pojawiając się tuż po cebulicach perskich (Scilla tubergeniana) i śnieżyczkach; kwitną w tym samym czasie co krokusy wielkokwiatowe i pierwiosnki. Doskonale pasują do nieco dzikich rabat i naturalnych łąk, a także jako obrzeża ogrodowe, w połączeniu z innymi roślinami cebulowymi, które przejmą pałeczkę po ich kwitnieniu (tulipany botaniczne, śnieżniki, hiacyntowce hiszpańskie, szafirki…). Można je z powodzeniem sadzić u stóp wysokich drzew liściastych lub na naturalnym trawniku, którego nie kosi się przed latem: cebula znajdująca się w stanie spoczynku znosi lekkie udeptywanie.