Crocus korolkowii - krokus korolkowa

Krokus korolkowii to gatunek botaniczny pochodzący z gór Azji Środkowej, dość łatwy w uprawie, jeśli zostanie posadzony w glebie dobrze przepuszczalnej, która wysycha latem. Gatunek ten oferuje okazałe, przyjemnie pachnące i naprawdę promienne kwiaty, łączące jaskrawą żółć, oranż i brąz, już na początku wiosny. Warto posadzić go w ogrodzie skalnym, ogrodzie żwirowym, na podwyższonej rabacie, a w sprzyjającym klimacie także na trawniku. Ten krokus jest najbardziej tolerancyjnym ze wszystkich gatunków pochodzących z Azji Środkowej.

Krokus korolkowii, podobnie jak wszystkie krokusy, należy do rodziny irysowatych. Gatunek ten rośnie na skalistych stanowiskach na wysokości od 600 do 3150 m n.p.m. w Pakistanie, Afganistanie, Tadżykistanie i Rosji. Jest doskonale przystosowany do mroźnych i śnieżnych zim oraz gorących i suchych lat. W uprawie roślina kwitnie w lutym i marcu. Każda bulwa wytwarza do 20 kwiatów o wysokości 7–8 cm, które wyrastają z ziemi, zanim liście się wydłużą. Kwiaty o wydłużonym, kielichowatym kształcie ukazują najpierw swój jaskrawożółty spód, ozdobiony szerokim brązowopurpurowym wzorem. Następnie otwierają się w gwiazdę o 6 ramionach. Środek kwiatu, w kolorze brązowopomarańczowym, wypełniają żółte pręciki zebrane w „rurkę”. Kwiaty zamykają się nocą i podczas złej pogody, aby szeroko otworzyć się w słońcu, a nawet w półcieniu. Liście zasychają latem; są cienkie, równowąskie, pojedyncze i ułożone naprzemiennie, w średniozielonym kolorze, z wyraźnym nerwem głównym. „Bulwy” są tu w rzeczywistości bulwołodygami, pokrytymi łuską z równoległymi włóknami. Bulwołodyga jest w morfologii roślin podziemnym organem spichrzowym przypominającym bulwę, ale utworzonym ze zgrubiałej łodygi otoczonej łuskami.

Krokus korolkowii, podobnie jak inne gatunki botaniczne, jest niezastąpiony w ogrodach skalnych i u stóp krzewów, gdy jego promienne kwiaty pojawiają się jak piękna niespodzianka na początku wiosny. Najlepiej rośnie w słońcu, w każdej glebie dobrze przepuszczalnej, bez nadmiaru wapnia. Posadź cebule w ogrodzie skalnym, wzdłuż ścieżki lub dużymi grupami u stóp drzew liściastych, na przykład w towarzystwie zawilców greckich i cyklamenów Couma. Na podwyższonej rabacie połącz go z innymi krokusami o wczesnym kwitnieniu oraz z innymi cebulkami wiosennymi, takimi jak tulipany i narcyzy botaniczne. To odmiana doskonale przystosowana do ogrodów alpejskich i górskich.

Ciekawostka dotycząca krokusów: ich korzenie mają tę szczególną właściwość, że potrafią kurczyć się niczym sprężyna, umożliwiając roślinie zagłębienie się na idealną dla niej głębokość.