Astilboides tabularis - Tawułkowiec tarczowaty

Tawułkowiec tarczowaty to piękna bylina do chłodnego, wilgotnego lub mokrego półcienia, która zachwyca zarówno bujnymi liśćmi, jak i letnim, zwiewnym kwitnieniem w kremowobiałym kolorze, a także jesiennymi barwami. Spokrewniona z rodgersiami, kwiatostany przypominają kwiatostany tawułki, a liście – liście lepiężnika japońskiego. Pochodząca z dość chłodnych regionów Chin i północnej Korei, ta niezwykle piękna roślina dobrze znosi nasze zimy. Najlepiej rośnie na żyznych, stale wilgotnych glebach, często na brzegach strumieni. W ogrodzie Astilboides tabularis wykorzystuje się do wprowadzenia bujności i egzotycznego akcentu w miejscach jednocześnie wilgotnych i lekko zacienionych.

Astilboides tabularis należy do rodziny skalnicowatych. Jest to roślina zielna wieloletnia, której kłączowa podstawa powoli się rozrasta. Jej część nadziemna jest sezonowa: wyrasta z ziemi wiosną i zasycha jesienią. W pełni dojrzała roślina tworzy kępę o średnicy 1 m (licząc ulistnienie). Liście, jasnozielone, kształtem przypominają ząbkowany talerz do ciasta. Są płasko rozłożone na długim ogonku liściowym, który podtrzymuje je od spodu pośrodku. Liście mogą osiągać 60–70 cm średnicy. Ich szorstka blaszka liściowa jest pokryta bardzo wyraźnymi, promieniście rozchodzącymi się nerwami. Wystarczy, że ogonek liściowy się wygnie, a liść pochyla się z prawdziwą gracją. Liście, całkowicie pomarszczone w chwili rozwijania, rozkładają się z niezwykłą elegancją niczym skrzydła motyla. Jesienią przebarwiają się na żółto i czekoladowo, zanim zaschną. Kwitnienie przypada na czerwiec i lipiec. Drobne kwiaty, osadzone na mocnych łodygach wyrastających z kłącza na wysokość ponad 1,20 m, a czasem nawet do 1,50 m, mają kremowobiałą barwę i są zebrane w lekkie, zwisające kłosy o długości 20 cm i szerokości 6 cm.

Astilboides tabularis lubi, a nawet uwielbia, półcień i jasne miejsca bez bezpośredniego nasłonecznienia, natomiast źle znosi konkurencję korzeni drzew. W zbyt głębokim cieniu roślina nie kwitnie. Preferuje próchniczne, żyzne gleby, które latem pozostają świeże, a nawet wilgotne. Możesz posadzić ją jako soliter na obrzeżu rabaty albo przeciwnie – z tyłu rabaty, wzdłuż północnej ściany, a także na brzegu punktu wodnego. Można ją łączyć z innymi roślinami na wilgotne brzegi lub sadzić na skraju lasu w towarzystwie fargezji, rodgersji, wiązówek i innych parzydeł (Aruncus).