Róże damasceńskie

Róże damasceńskie to grupa bardzo starych róż mieszańcowych, które według przekazów zostały przywiezione z Damaszku przez krzyżowców. Ich pełne kwiaty, zebrane w bukiety, często zwisają, a ich barwa jest jaśniejsza niż u róż francuskich. Są jednak wyjątkowo pachnące i bardzo cenione w perfumerii, zwłaszcza Rosa (x) damascena, której płatki do dziś są zbierane. Ich pokrój jest zazwyczaj wyprostowany, lekko łukowaty, elegancki i harmonijny, a liście głęboko podzielone i mało podatne na choroby. Ich wysokość nie przekracza 1–2 m. W tej grupie znajdziemy róże letnie, takie jak 'Ispahan', kwitnące tylko raz, ale wcześnie i niezwykle obficie, a także róże jesienne, kwitnące dwa razy w roku. Róże te były uprawiane w krajach śródziemnomorskich jeszcze przed nastaniem ery chrześcijańskiej, a za ich pojawienie się w Europie najprawdopodobniej odpowiadają Rzymianie. Są stosunkowo odporne i nie wymagają wielu zabiegów, ale należy unikać sadzenia ich w miejscu zamkniętym i zbyt zacienionym. Po swoich południowych przodkach odziedziczyły doskonałe przystosowanie do suchego i ciepłego klimatu, ale także średnią mrozoodporność, która niekiedy okazuje się niewystarczająca w chłodniejszych rejonach.