Begonia grandis subsp. evansiana

Begonia grandis evansiana to jedyny gatunek begonii botanicznej odporny na silne mrozy w otwartym gruncie. Ta niezwykła roślina o bujnym ulistnieniu, złożonym z dużych, niemal fosforyzująco zielonych liści z purpurowym spodem, od lipca do października ożywia lekko zacienione miejsca, nieprzerwanie wytwarzając mnóstwo drobnych kwiatów w ładnym, dość intensywnym perłoworóżowym kolorze. Begonia wieloletnia pani Evans to roślina ozdobna, niezwykle pełna wdzięku, idealna do upiększania wszystkich nieco zacienionych i chłodnych zakątków ogrodu. Pięknie prezentuje się w kompozycji kwiatowej w donicy.

Begonia grandis ssp. Evansiana to bylina, która wyrasta z zgrubiałej, bulwiastej podstawy, należąca do rodziny begoniowatych. Pochodzi z wilgotnych i chłodnych lasów Chin. Z jej podstawy, która z biegiem lat się rozrasta, dość późno wiosną, w kwietniu i maju, wyrastają mięsiste, nieco sukulentowate pędy, członowane w każdym węźle i zabarwione na czerwono. Tworzą one krzaczastą kępę osiągającą czasami 80 cm wysokości i co najmniej 50 cm szerokości. Na pędach znajdują się duże, grube, owalne liście w kształcie wydłużonego serca, jasnozielone z wierzchu, natomiast od spodu bladoróżowe, z wyraźnymi żyłkami w bordowym kolorze. Liście mogą osiągać ponad 15 cm długości i 10 cm szerokości. W kątach liści powstają rozmnóżki, a dokładniej miniaturowe bulwki, które przyczyniają się do rozmnażania tej begonii.

W środku lata, około lipca, roślina zaczyna wytwarzać obfite, intensywnie różowe kwiaty osadzone na czerwonawych pędach. Kwitnienie trwa aż do nadejścia pierwszych przymrozków. Drobniutkie kwiaty, osadzone na cienkich szypułkach, są zebrane w grona. Ustępują miejsca zwisającym owocom o trójkątnym kształcie i różowej barwie, niemal równie ozdobnym jak kwiaty. Jesienią, pod wpływem chłodu, ulistnienie begonii grandis rozpada się i zanika. Roślina przechodzi w stan spoczynku, a pod ziemią zimuje jedynie jej bulwiasta podstawa. Rozmnóżki, które od września tworzą się w kątach liści, opadają na ziemię i ukorzeniają się wiosną. Te „dzieci” często zakwitają już w pierwszym roku.

Begonia jest wrażliwa na mróz i uprawia się ją w doniczkach w pomieszczeniach. Ale nie ta! Od ponad 10 lat uprawiamy Begonia grandis i bez problemu przetrwała zimy z temperaturą do -18 °C. Lubi półcień, żyzne, świeże, a nawet wilgotne latem gleby, najlepiej kwaśne do obojętnych. Warto zestawić tę roślinę, która dość późno odtwarza ulistnienie wiosną, z cebulami kwitnącymi wiosną, które zajmą miejsce pod koniec zimy, takimi jak ścieżyczki, narcyzy, tulipany i zawilce... Można ją również połączyć z roślinami do chłodnego i wilgotnego cienia, takimi jak rodgersje, miodunki i paprocie, Impatiens omeiana oraz Impatiens qingchanganica, albo z Isodon longituba. Będzie również pięknie wyglądać przed hortensjami, wśród lilii krzaczastych (Tricyrtis) i ciemierników.