Dichondra repens

Dichondra repens, czasami nazywany dwurogówcem płożącym, to niewielka, silnie płożąca bylina, która tworzy jedną z najlepszych roślin okrywowych do półcienia lub cienia, nawet jeśli jest gęsta. Zdolna do tworzenia schludnie wyglądającej rośliny okrywowej w uznawanych za trudne miejscach ogrodu, toleruje suszę i zasolone gleby. Jego drobne, okrągłe liście o pięknej, świeżej zielonej barwie utrzymują się w łagodnym klimacie, ale przemarzają podczas mrozów poniżej -8°C, podczas gdy system korzeniowy wytrzymuje krótkotrwałe spadki temperatury do około -10/-12°C. Doskonały do sadzenia u podnóża żywopłotów oraz na rabatach z krzewami lub bylinami, Dichondra repens nie wymaga koszenia i z powodzeniem zastępuje trawnik w zacienionych, rzadko uczęszczanych częściach ogrodu, na niewielkich powierzchniach. Świetnie sprawdzi się również w skrzynkach na kwiaty i wiszących pojemnikach, w których podkreśli urodę wszystkich letnich kwiatów.

Dichondra płożąca należy do rodziny powojowatych, podobnie jak powoje i ipomeje. Pochodzi z Australii i Nowej Zelandii, ale zadomowiła się również w Teksasie, Kalifornii, Nowym Meksyku, północno-zachodnich Indiach, południowej Japonii i Chinach. Dichondra to bylina dość mało mrozoodporna, o raczej powolnym wzroście. Tworzy silnie płożące ulistnienie w postaci długich, owłosionych i mocno rozgałęzionych pędów, które ukorzeniają się w każdym węźle. Ta cecha pozwala jej pokrywać powierzchnię gleby, a także zwisać kaskadowo i przewieszać się przez wszystkie pojemniki w poszukiwaniu podłoża, w którym mogłaby się ukorzenić. Wysokość kobierca zależy od stanowiska i podłoża, na którym rośnie roślina: w słońcu i na suchej glebie jego grubość nie przekracza 3–5 cm. W cieniu i na wilgotnej glebie pędy wydłużają się, a liście są większe; roślina osiąga wówczas 15 cm wysokości. Jeden egzemplarz może pokryć powierzchnię o średnicy od 50 do 60 cm, a nawet większą. Pędy pokrywają bardzo drobne, mniej lub bardziej trwałe liście, okrągłe, o długości od 0,5 do 2,50 cm, w kształcie fasoli; często zaginają się w miejscu nerwu głównego. Gęsto rozmieszczone, tworzą bardzo zwarty, równy kobierzec o świeżej, lśniącej zielonej barwie. Wrażliwa na silne mrozy i nadmierne deptanie, Dichondra repens odznacza się wyjątkową długowiecznością. W przypadku nasilonej suszy letniej liście zasychają, a roślina ostatecznie zanika.

Często stosowana jako alternatywa dla trawnika w miejscach umiarkowanie uczęszczanych, Dichondra repens świetnie sprawdza się w suchym cieniu, gdzie niewiele roślin może rosnąć. Aby zachowała atrakcyjny wygląd, wymaga jednak regularnego odchwaszczania oraz podlewania dostosowanego do regionu, co ogranicza jej zastosowanie do niewielkich powierzchni (50–100 m²). Można sadzić ją samodzielnie lub w mieszance z innymi roślinami okrywowymi: w słońcu dobrze komponuje się z krwawnikami (Achillea odorata, crithmifolia) oraz Phyla nodiflora. W cieniu warto zestawić ją na przykład z Ajuga reptans, Geranium macrorrhizum, Campanula portenschlagiana, Vinca minor, Glechoma hederacea itd. Jedno koszenie w roku, w październiku, jest wystarczające. Roślina dobrze sprawdzi się również w cienistych ogrodach skalnych, pokrywając kamienie miękkim kobiercem o wyjątkowo dekoracyjnym wyglądzie. Można ją także sadzić w doniczkach, skrzynkach na kwiaty zawieszanych na balkonach lub przy oknach, a także w wiszących pojemnikach. Warto sadzić ją również masowo wzdłuż ścieżek albo u podnóża bylin i krzewów, na skarpach.