Isodon longituba

Rabdosia longituba, znana również jako Isodon longituba, to jesienne zachwycające zjawisko. Ta wysoka, krzaczasta i rzadka bylina już od października obsypuje się chmurą kwiatów w formie drobnych, rurkowatych koron o czystym, porcelanowym błękicie, obficie rozmieszczonych wśród jej nieco luźnego ulistnienia. To niezwykła roślina rozświetla wilgotne zarośla i świeże zakątki ogrodu, podczas gdy w pełnym słońcu eksplodują barwy złocieni. Czasami trudna do zaaklimatyzowania, ta roślina wilgotnej gleby jest jednak bardzo mrozoodporna, choć potrzebuje nieco czasu, aby dobrze się zadomowić. 

Isodon longituba to wysoka bylina tracąca liście na zimę, należąca do rodziny jasnotowatych i pochodząca z północno-wschodniej Azji, zwłaszcza z gór Japonii. Ta wspaniała, mało znana roślina została nagrodzona podczas dni Courson. Bardzo przypomina plektrantusa (nazywano ją również Plectanthrus effusus v. longitubus), tworzy krzaczastą kępę o nieco luźnym pokroju, równie wysoką jak szeroką. W wieku dojrzałym osiąga 80 cm do 1 m we wszystkich kierunkach. Wyrastające z ziemi, wzniesione i stosunkowo sztywne łodygi tworzą naprzeciwległe, trójkątne i wydłużone liście o bardzo mocno ząbkowanych brzegach. Początkowo jasnozielone, z czasem przybierają bardziej szarą barwę, a pod koniec lata nabierają czerwonawych odcieni. Bardzo liczne, rurkowate, jasnoniebieskie kwiaty pojawiają się w październiku i rozwijają się na roślinie aż do pierwszych przymrozków. Łodygi zamierają każdej zimy, a ruszenie wegetacji następuje dość późno, od kwietnia.

W pełni mrozoodporny, wytrzymujący temperatury około -19 °C, Isodon nie ma dużych wymagań co do rodzaju gleby. Najlepiej rośnie na stanowisku półcienistym, chroniącym go przed słońcem w najgorętszych godzinach dnia, ale toleruje również pełny cień. Takie warunki znajdzie w wilgotnych zaroślach, pod koronami głęboko ukorzenionych drzew lub krzewów tracących liście na zimę, które nie będą zużywały wszystkich dostępnych w wierzchniej warstwie gleby składników pokarmowych. Roślina dobrze sprawdzi się również niedaleko ściany od strony północnej lub wschodniej, w towarzystwie zawilców hupeheńskich, Fuchsia magellanica 'Alba', Strobilanthes, tojadu i naparstnicy... U jej stóp można posadzić cyklameny bluszczolistne lub zimowity. Połączenie z purpurowymi jesiennymi liśćmi, takimi jak liście pęcherz­nic, hortensji 'Endless Summer® Twist and Shout' lub kaliny ząbkowanej, jest po prostu zachwycające. Paprocie są idealnymi towarzyszkami.