Krokosmia ogrodowa Star of the East

Krokosmia (x) crocosmiiflora 'Star of the East' to stara odmiana krokosmii z 1912 roku, wciąż uznawana za jedną z najlepszych. Roślina tworzy piękne kępy jasnozielonych liści i bardzo obficie kwitnie przez kilka tygodni latem. Jej kwiaty są duże, jaskrawopomarańczowe, od spodu w kolorze przypalonej pomarańczy, a otwierają się, ukazując jaśniejsze gardło nakrapiane bordowym kolorem. Ta niezbyt wysoka, nieekspansywna, a przy tym stosunkowo mrozoodporna i obficie kwitnąca odmiana doskonale sprawdza się na rabatach. 'Star of The East' wniesie jasny i bardzo egzotyczny akcent do każdego ogrodu.   

Krokosmia, czyli montbretia, to bylina pochodząca z Afryki Południowej, należąca do rodziny kosaćcowatych. Przypomina mieczyk i poza naszymi najłagodniejszymi regionami uprawia się ją w ten sam sposób. W naturze krokosmie rosną na słońcu, w żyznych glebach, wilgotnych latem i bardziej suchych zimą. W ogrodzie mniej lub bardziej dobrze znoszą nasze chłodne i wilgotne zimy, zależnie od gatunku i odmiany.

Krokosmia mieszańcowa 'Star of The East' wiosną tworzy kępę wzniesionych, lecz elastycznych liści odziomkowych o wysokości 60 cm, a od połowy lipca wytwarza mocne, lekko łukowato wygięte łodygi kwiatowe o wysokości 80–90 cm. Każda łodyga ma mniej lub bardziej poziomy, rozgałęziony kłos, w którym skupiają się liczne miedzianopomarańczowe pąki, rozwijające się od dołu ku górze łodygi. Duże, rozwinięte kwiaty mają około 7 cm średnicy. U tej odmiany kwiaty są szeroko otwarte i składają się z 6 płatków. Liście mają kształt miecza i piękną, jasną, żywą zieloną barwę. Ich powierzchnia jest fałdowana i silnie unerwiona, a liście rozkładają się od nasady rośliny w gęsty wachlarz. Organem spichrzowym krokosmii jest bulwa, czyli podziemna pseudobulwa utworzona z nabrzmiałej łodygi otoczonej łuskami. 

Po części cebula, po części kłącze, krokosmie lepiej niż jakiekolwiek inne rośliny symbolizują wspaniałość lata dzięki obfitemu i radosnemu kwitnieniu. Łatwe w uprawie, silnie rosnące, ale wymagające pod względem składników pokarmowych, sadzi się je na słońcu, w grupach po 10 bulw, w żyznej glebie, która latem pozostaje lekko wilgotna. Ich intensywne barwy tworzą wspaniałe zestawienia z roślinami jednorocznymi (kosmosami, czarnuszkami, makami) i dobrze komponują się w naturalistycznych ogrodach, w połączeniu z lekkimi bylinami, takimi jak koper włoski, Baptisia, szałwia lekarska czy kocimiętki. Ich połączenie z trawami zawsze się sprawdza, szczególnie przed grupą krzewów o barwnych liściach. Pięknie wyglądają również przed grupą igl aków lub zimozielonych krzewów o ciemnozielonych liściach.

Gdy dobrze rosną w otwartym gruncie, co szczególnie często zdarza się w klimacie bretońskim, na słonecznym stanowisku i w przepuszczalnej glebie, rozmnażają się z biegiem lat i z każdym rokiem stają się piękniejsze.