Lindernia grandiflora - Lindernia

Lindernia grandiflora, nazywana również lindernią wielkokwiatową, fałszywą kurzyśladką sawannową, łzami anioła lub niebieską tojeścią rozesłaną, to niewielka bylina okrywowa do wilgotnych miejsc, mało znana polskim ogrodnikom. Często wykorzystywana w Ameryce Północnej do ozdabiania obrzeży zbiorników wodnych, gdzie prezentuje się znakomicie, tworzy tam gęsty, niski dywan o bardzo świeżej zielonej barwie, który przez bardzo długi okres lata zdobią drobne, delikatne, dwubarwne kwiaty w odcieniach fioletowoniebieskim i białym. Ta dobrze znosząca chłód roślina doskonale prezentuje się w wilgotnych i półcienistych miejscach ogrodu. Można ją łatwo uprawiać w donicy na tarasie, skąd przewiesza się w efektownych kaskadach, o ile nigdy nie zabraknie jej wody.

Lindernia wielkokwiatowa należy do rodziny Scrophulariaceae lub Linderniaceae, zależnie od przyjętej klasyfikacji. Pochodzi z Ameryki Północnej, gdzie występuje w wilgotnych i zacienionych miejscach, na glebach torfowych, gliniastych lub próchnicznych, od bardzo kwaśnych do obojętnych. Gatunek ten źle toleruje wapń w podłożu. Jest wieloletnią, płożącą rośliną zielną, której mięsiste łodygi zakorzeniają się w węzłach. Szybko rozrasta się w dywan o szerokości co najmniej 40 cm, którego wysokość przeciętnie nie przekracza 10 cm. Kwitnienie, szczególnie długie, trwa od maja–czerwca do września. Liczne, bardzo drobne kwiaty pojawiają się w kątach każdego liścia. Ich rurkowata korona rozszerza się w 3 okrągłe, dobrze rozwinięte klapy. Gardziel ma fioletowoniebieską barwę, a białe klapy są obficie nakrapiane fioletem i błękitem. Kwiaty ustępują miejsca torebkom zawierającym drobne jak pył nasiona, które kiełkują w wilgotnej, próchnicznej glebie. Płożące łodygi pokrywają drobne, zaokrąglone lub sercowate liście o długości 1 cm, lekko mięsiste, o kwaśnozielonej, lśniącej barwie. Część nadziemna zamiera zimą. Roślina wytrzymuje mróz do około -10 °C.

Lindernia grandiflora idealnie nadaje się do skutecznego okrywania gleby w chłodnych i wilgotnych częściach ogrodu, w półcieniu. Jest doskonała do obsadzania brzegów punktu wodnego, z częściowo zanurzoną bryłą korzeniową. Roślina zadowoli się również niewapienną glebą, która nigdy nie wysycha, dlatego można posadzić ją na przykład przy obrzeżu ogrodowej ścieżki, zawsze w półcieniu. Można zestawić ją z innymi roślinami okrywowymi, takimi jak Houttuynia tricolore Chameleon, a także z cebulami roślin kwitnących wiosną, takimi jak śnieżyczka i Fritillaria meleagris, które wyłonią się z jej zielonego dywanu. Aby zapewnić ciągłość kwitnienia, warto posadzić obok miętę korsykańską (Mentha requienii). Lindernia pozwala tworzyć efektowne kompozycje na tarasie, a jej pędy kwiatowe ozdabiają skrzynki na kwiaty lub przewieszają się z mis i kompozycji kwiatowych w donicach.