Opuntia engelmannii var. rastrera

Opuncja Opuntia engelmannii var. rastrera to silnie rosnąca i wyjątkowo mrozoodporna odmiana opuncji, zdolna przystosować się do niemal wszystkich naszych warunków klimatycznych, także górskich. Odmiana ta tworzy niski, bardzo szeroko rozrastający się krzew, którego wysokość nie przekracza wysokości trzech pędów opuncji. Te ostatnie, grube i zaokrąglone, uzbrojone w ostre kolce, często przybierają kształt serca. Wiosenne kwitnienie jest zachwycające: pojawiają się duże, miseczkowate kwiaty w delikatnie żółtym lub jasnoróżowym kolorze, które przekwitając, przybierają piękną pomarańczową barwę. Następnie dojrzewają okrągłe, fioletowe owoce, które można spożywać po uprzednim usunięciu ich groźnych kolców, niemal niewidocznych gołym okiem. Mrozoodporne opuncje uprawia się na zewnątrz, w otwartym gruncie i z dala od przejść, aby mogły bez przeszkód ukazać swój charakter inspirowany pustynnymi krajobrazami Ameryki Północnej.

Opuncja Opuntia engelmannii, blisko spokrewniona z opuncją (Opuntia ficus-indica), jest sukulentem pozbawionym prawdziwych liści, należącym do rodziny kaktusowatych. Ten gatunek botaniczny pochodzi z suchych regionów Meksyku. Odmiana rastrera wyróżnia się między innymi niemal płożącym pokrojem. Dorosły egzemplarz nie przekracza 60 cm wysokości, ale rozrasta się na boki na co najmniej 2 m. Rośnie szybko, wytwarzając od 1 do 2 nowych pędów opuncji rocznie, od wiosny do jesieni. Ulistnienie tworzą pędy opuncji, czyli gałęziaki, jakby ułożone jeden na drugim. Są one spłaszczone, mięsiste i grube. Z wiekiem podstawa drewnieje, dzięki czemu roślina dobrze znosi wiatr i ciężar śniegu. Szarozielona powierzchnia jest obficie pokryta dużymi, kościusłoniowymi kolcami, z czasem przybierającymi złotobrązową barwę, a także drobnymi kolcami zwanymi glochidami, skupionymi w małe, okrągłe kępki i bardzo niebezpiecznymi podczas przenoszenia rośliny. Kwitnienie przypada na maj i czerwiec i jest bardzo obfite. Na obrzeżach pędów opuncji pojawia się kilka kwiatów, głównie w pobliżu ich końców. Ich barwa może być różna — od żółtej po różową — lecz wszystkie przekwitają na pomarańczowo. Zaokrąglone kwiaty miseczkowate składają się z delikatnych, lekko przejrzystych płatków. Następnie pojawiają się kuliste owoce, obficie pokryte glochidami, w dojrzałości fioletowopurpurowe. Są jadalne, jednak mniej smaczne niż owoce opuncji.

Ten niezwykły kaktus można uprawiać niemal we wszystkich naszych regionach. Jest mrozoodporny do -20 °C bez osłony, pod warunkiem uprawy w doskonale przepuszczalnej, kamienistej, skalistej lub piaszczystej glebie. W naturalny sposób porządkuje kompozycje egzotyczne i nowoczesne — w dużym ogrodzie skalnym, na suchym nasypie lub na obrzeżach ogrodu suchego. Można go również posadzić jako dodatkową osłonę żywopłotu obronnego, który stanie się dzięki temu wyjątkowo odstraszający. Dobrze odnajdzie się w towarzystwie mrozoodpornych agaw, Nolina i drzewiastych wilczomleczy. Połącz go z dość mrozoodpornymi kaktusami typu głowa starca: Cleistocactus strausii lub Cylindropuntia imbricata. Ze względu na groźne kolce należy posadzić go z dala od przejść i dzieci.