Pachystégia insignis Daizea Hardec

Pachystegia insignis Daizea to krzewiasty jastrun z Nowej Zelandii, dość oryginalny i bardzo piękny, średnio mrozoodporny, ale obficie kwitnący i doskonale przystosowany do warunków nadmorskich. Zachwyca pięknymi, zimozielonymi, srebrzystoszarymi liśćmi, pokrytymi wiosną białym kutnerem, oraz długim kwitnieniem od wiosny do lata. Jej kwiaty tworzą koszyczki, podobne do koszyczków białych jastrunów ze złocistożółtym środkiem, do których jest bardzo podobna. Ta wysoka bylina preferuje słoneczne stanowisko i przepuszczalną glebę, jednak latem nie powinna być ona zbyt sucha, aby podtrzymać kwitnienie. Możesz posadzić ją w dużej donicy na tarasie i przenieść na zimę do osłoniętego miejsca w chłodniejszych regionach albo posadzić na dobrze przepuszczalnej rabacie w łagodnym klimacie nadmorskim lub oceanicznym. 

Pachystegia insignis, znana również jako Olearia insignis, to krzaczasta bylina z rodziny astrowatych, podobnie jak słoneczniki zwyczajne i złocienie. Jest gatunkiem botanicznym pochodzącym z północno-wschodniego wybrzeża Wyspy Południowej w Nowej Zelandii. Rośnie na stromych klifach z piaskowca, wystawionych na działanie morza, bezpośrednio narażonych na morską bryzę, gdzie znosi sztormy oraz gorące i stosunkowo suche lata.

Odmiana 'Daizea', uzyskana niedawno przez INRA, wyróżnia się przede wszystkim pięknym ulistnieniem oraz pąkami kwiatowymi intensywnie zabarwionymi na biało, szaro i srebrno. Roślina rozwija się w rozgałęziony krzew, który szybko osiąga 1 m do 1,20 m wysokości i szerokości. Zimozielone liście są owalne lub eliptyczne, całobrzegie, grube i skórzaste, pokryte szarym kutnerem, mniej lub bardziej jasnym w zależności od wilgotności gleby i powietrza. Mają od 8 do 20 cm długości, a ich spód jest filcowato owłosiony. Młode wiosenne pędy pokrywa piękny biały kutner. Kwitnienie przypada od maja do lipca, mniej lub bardziej wcześnie zależnie od klimatu, i trwa około 2 miesięcy. Kwiaty tworzą koszyczki o średnicy od 5 do 6 cm, złożone z podwójnego rzędu białych kwiatów języczkowatych otaczających złocistożółty środek. Po kwitnieniu tworzą się owoce przypominające małe pompony w odcieniach od beżowego do szarawego.

Posadź Olearia i Pachystegia w ogrodzie nad morzem — doskonale znoszą wiatr i morską bryzę, a szczególnie dobrze rosną w glebach piaszczystych lub próchnicznych, ubogich w wapń, które występują wzdłuż wybrzeży. Długotrwała letnia susza panująca w cieplejszych regionach, a przede wszystkim często bardzo wapienne gleby na tych obszarach, są gorzej tolerowane. Są to niewielkie, obficie kwitnące krzewy, zwykle o bardzo pięknym, zimozielonym ulistnieniu i bujnym kwitnieniu, które nadają ogrodowi charakteru i wzbudzają podziw odwiedzających. Możesz łączyć je z mirtem zwyczajnym, czystkami, Nerium, kuflikiem, Callistemon i manuką na dużych, zimozielonych rabatach, które pozostają ukwiecone przez znaczną część wiosny i lata. Dobrze rosną również w dużych donicach, na tarasie lub balkonie, w miejscu dobrze osłoniętym. Ogrodnicy z bardziej kontynentalnych regionów, gdzie zimy są surowe i wilgotne, powinni przenieść je na zimę do słabo ogrzewanej szklarni.