Rheum alexandrae - Rabarbar Aleksandry

Rabarbar Aleksandry, nazywany również rabarbarem Aleksandry, to niezwykły tybetański kuzyn naszego rodzimego rabarbaru, który łatwo zaaklimatyzuje się w ogrodzie, jeśli zapewnisz mu próchniczną glebę, pozostającą przez cały rok świeżą lub wilgotną. Z rozety zielonych, biało unerwionych liści latem wyrasta spektakularny kwiatostan przypominający roślinną wieżę, pokryty wspaniałymi podsadkami w kremowożółtym, lekko zielonkawym kolorze. Nachodzą one na siebie i mogą osiągać wielkość dłoni. Jesienią liście przybierają ogniste barwy, a podsadki pokrywają się czerwonymi prążkami, tworząc niezwykle efektowny widok. Posadź tę botaniczną ciekawostkę w pobliżu oczka wodnego, strumienia lub w dużym, stale świeżym ogrodzie skalnym.

Rabarbar Aleksandry, należący do rodziny rdestowatych, pochodzi z himalajskiej części Azji. Rośnie przede wszystkim na alpejskich brzegach Tybetu, w zachodnich i południowych Chinach, zawsze niedaleko cieków wodnych: na terenach podmokłych, niekiedy na bardzo wilgotnych zboczach lub między wilgotnymi skałami, na wysokości od 3000 do 4600 m n.p.m. Rabarbar ten charakteryzuje się stosunkowo powolnym wzrostem. Nie znosi letnich upałów, podobnie jak większość roślin wysokogórskich. Dobrze natomiast toleruje mróz pod grubą warstwą śniegu lub ochronną ściółką.

Jest to bylina wytwarzająca głęboki kłącze, z którego od wiosny rozwija się rozeta liści stosunkowo niewielkich jak na rabarbar. W pełni rozwoju rozeta nie przekroczy 30–40 cm wysokości. Liście, owalne lub owalno-eliptyczne, niekiedy fałdowane, mają od 9 do 14 cm długości i od 6,5 do 9 cm szerokości. Są osadzone na ogonku liściowym o długości od 10 do 14 cm, początkowo wzniesionym, a później przewieszającym się. Blaszka liściowa ma jasnozielony kolor i jest przecięta przez 3 lub 4 wyraźnie widoczne białe nerwy. Kwitnienie przypada na czerwiec i lipiec i jest bardzo dekoracyjne przez 2–3 miesiące. Z kępy liści wyrastają pędy kwiatostanowe, wznoszące się na wysokość od 90 cm do 1,50 m nad ziemię, zależnie od warunków uprawy. Każdy pęd kwiatostanowy zakończony jest wiechą drobnych kwiatów ukrytych pod dużymi, zwisającymi podsadkami w nieokreślonym, bladozielonkawokremowym kolorze. Są ułożone jak dachówki, a ich rozmiar zmniejsza się od dołu ku górze. Mają nieco pergaminową fakturę, długo pozostają dekoracyjne i pod koniec sezonu pokrywają się czerwonymi prążkami. Owoce, czyli trójkątne i oskrzydlone niełupki, dojrzewają 2 miesiące po rozpoczęciu kwitnienia. Zanim liście zanikną, również przybierają piękne miedzianopomarańczowe barwy.

Oprócz dobrze znanych walorów smakowych rabarbary stanowią również doskonałe rośliny do ozdabiania kolorowej rabaty, egzotycznego ogrodu czy, dlaczego nie, ozdobnego warzywnika. Rabarbar Aleksandry lubi gleby próchniczne, niewapienne, pulchne, głębokie i wilgotne. Nic więc dziwnego, że doskonale odnajdzie się w ogrodzie górskim lub w miejscu o chłodnym klimacie, niedaleko punktu wodnego, który zapewni mu stałą wilgoć. To spektakularna bylina w okresie kwitnienia, którą warto posadzić obok pierwiosnków kandelabrowych, takich jak Primula bulleyana. Posadź ją w głębi rabaty albo przy południowej lub zachodniej ścianie domu. Jej egzotyczny, a nawet nieco dziwny wygląd doskonale komponuje się z rdestami, funkiami i turzycami.