Sesleria błękitna - Sesleria caerulea

Sesleria caerulea, nazywana również seslerią błękitną lub sinozieloną, to niewielka trawa o wyjątkowo zwartym pokroju, całkowicie mrozoodporna i przystosowana do trudnych warunków. Choć rzadko spotyka się ją w ogrodach, jest bardzo interesująca ze względu na wyjątkowo zwarty i schludny pokrój, wąskie liście o intensywnym niebieskozielonym kolorze, a także kwitnienie w postaci cienkich, szczotkowatych kłosów o czarniawym, fioletowoniebieskim odcieniu, które pod koniec wiosny stają się słomkowe. Ta bylina tworzy małą, bardzo gęstą niebieską kępę, atrakcyjną przez cały rok. Dobrze radzi sobie na ubogich, kamienistych i wapiennych glebach, które latem wysychają. To przydatna trawa do małych przestrzeni lub na obrzeża ogrodowe, pozwalająca uporządkować naturalny zakątek albo ogród w stylu nowoczesnym.

Sesleria caerulea to wieloletnia trawa o kępkowej, nierozłogowej podstawie, należąca do rodziny wiechlinowatych. W naturze rośnie na suchych murawach, w podszycie lasów oraz wśród skalnych rumowisk, na terenach górskich, na ubogich w azot i wapiennych glebach. Jej zasięg występowania obejmuje piętro alpejskie i subalpejskie południowej Europy. Roślina tworzy gęstą, zwartą i lekko najeżoną kępę równowąskich, szorstkich liści, osiągającą w czasie kwitnienia 30–50 cm wysokości i szerokości, zależnie od warunków uprawy oraz zasobności gleby. Liście o szerokości 2–5 mm, złożone w kształt litery V lub U, mają z wierzchu intensywnie niebieską barwę, a od spodu są zielone, nadając z daleka roślinie delikatny sinozielony odcień. Część z nich zasycha przed zimą, ale liście są stale odnawiane. Wiosną zazwyczaj pojawiają się krótkie, wąskie kłosy kwiatowe, przypominające szczotki o ogólnie fioletowym lub ciemnoniebieskim kolorze, z metalicznym połyskiem i mniej lub bardziej widocznymi białymi plamkami. W miarę dojrzewania przybierają barwę słomkowożółtą.

Sesleria błękitna nie jest rośliną spektakularną, ale zimą zachwyca trwałym, barwnym ulistnieniem, a wiosną urzeka swojskim charakterem nietypowego kwitnienia. Jest jednocześnie bardzo tolerancyjna i nieekspansywna. Dobrze rośnie zarówno na północy, jak i na południu, na nizinach i w górach, nad morzem oraz na kamienistych terenach. Pięknie komponuje się z bylinami, takimi jak lawendy, kupidynki, nachyłki, jesienne astry, złocienie, jeżówki, niewielkie słoneczniki Helianthus i wiele innych bylin. Tworzy dobre okrycie gleby, nawet w półcieniu lub w podszycie lasu, gdzie będzie towarzyszyć barwinkom pospolitym, jasnotom i epimediom. W naturalistycznym ogrodzie można sadzić ją w większych grupach, aby skutecznie pokrywała glebę i pozwalała wiatrowi tworzyć wśród niej fale niebieskich kęp.