Agawa królowej Wiktorii - Agave victoriae-reginae

Agawa Agave victoriae reginae, znana jako agawa królowej wiktorii, to niewielki gatunek botaniczny opisany po raz pierwszy w 1875 roku, który od tamtej pory cieszy się uznaniem w ogrodach egzotycznych i kolekcjach sukulentów. Roślina tworzy rozetę sztywnych, dość jasnych, szarozielonych liści o białych obrzeżeniach. Ta agawa nie należy do najbardziej mrozoodpornych, ponieważ w wilgotnej glebie obumiera już przy pierwszych przymrozkach. W pełnym słońcu i na kamienistej glebie, posadzona na stoku o wystawie południowej, może jednak wytrzymać do -6°C. Uprawiaj ją w otwartym gruncie w cieplejszych regionach, w bardzo dobrze przepuszczalnej glebie, która nigdy nie jest podmokła. W pozostałych miejscach posadzona w dużej donicy po kilku latach stanie się pięknym okazem, który w ciepłej porze roku możesz eksponować na tarasie lub balkonie.

Pochodząca z zachodniej części Meksyku Agave victoriae reginae rośnie na wysokości od 1200 m do 1500 m. Ten bardzo wolno rosnący gatunek jest przystosowany do łagodnego klimatu. Należy do rodziny agawowatych, podobnie jak jukki. Ten wieloletni sukulent zielny ma kłącza zdolne do wytwarzania odrostów, jednak łatwiej rozmnaża się z nasion. Niemal nie tworzy pędów nadziemnych. Jej gęsta, idealnie kulista rozeta osiąga w wieku dojrzałym 50 cm wysokości i 40 cm średnicy. Tworzą ją krótkie i krępe, sztywne, trójkątne liście, pozbawione kolców bocznych, lecz zakończone krótkim, czarnym i skręconym kolcem, czasami otoczonym drobnymi kolcami u nasady. Dość twarde, białe obrzeżenia odciskają bardzo dekoracyjne arabeski. Młode egzemplarze znacznie różnią się od dorosłych, które z czasem stają się całkowicie okrągłymi roślinami o doskonałej geometrii. Gdy rozeta osiągnie dojrzałość, po wielu latach wytwarza pęd kwiatostanowy osiągający niekiedy 5 m wysokości. Rozgałęziony poziomo, tworzy spłaszczone, kuliste wiechy o średnicy 5 cm, złożone z kremowobiałych kwiatów, czasami zabarwionych na purpurowo. Po zapyleniu pojawią się na nich owoce zawierające nasiona. Rozeta, określana jako monokarpiczna, obumiera po kwitnieniu trwającym kilka miesięcy. Jedną z cech tej odmiany jest wytwarzanie niewielu lub żadnych małych rozet bocznych, które zapewniałyby jej przetrwanie.

Ta agawa kolekcjonerska znajdzie swoje miejsce w łagodnym klimacie na dużej skalniaku, na stoku o wystawie południowej lub na obrzeżach suchego ogrodu. Jej wyjątkowo graficzny pokrój będzie wspaniale wyróżniał się na tle oszczędnej, mineralnej aranżacji, urozmaiconej kilkoma dzikimi trawami, takimi jak ostnica peruwiańska czy ostnica olbrzymia. Możesz zestawić ją z opuncją, dużą zapaliczką pospolitą oraz dość mrozoodpornymi kaktusami typu „głowa starca” (Cleistocactus strausii, Cylindropuntia imbricata) — roślinami równie mało wymagającymi. Możesz także uprawiać tę agawę w donicy na tarasie, wśród kolekcji kaktusów. Wybierz dla niej starannie najbardziej nasłonecznione miejsce, osłonięte przed zimowymi opadami, aby odtworzyć aranżację inspirowaną ogrodami zamkniętymi i patiami, które zdobią odległe zakątki świata.

Agawa jest także rośliną jadalną, z której w Meksyku wytwarza się mescal — napój alkoholowy otrzymywany w wyniku fermentacji bogatego w cukry soku. Wykorzystuje się ją również w medycynie tradycyjnej w Meksyku, Brazylii i Indiach. Ma potwierdzone właściwości przeciwgrzybicze. Kwiatostany, bardzo bogate w nektar i pyłek, przyciągają liczne owady zapylające.