Aloe striatula

Aloe striatula to krzewiasty aloes o grubych pędach, na których wyrastają rozety długich, jasnozielonych, mięsistych i prążkowanych liści zakończonych ostrymi wierzchołkami. Ta niezwykła sylwetka ozdabia się obfitym kwitnieniem pod koniec wiosny w postaci długich kłosów żółtopomarańczowych kwiatów, nieco przypominających kwiatostany trytom. Ta efektowna roślina o bardzo egzotycznym wyglądzie, pochodząca z wysokich gór Afryki Południowej, dość dobrze znosi silne mrozy, pod warunkiem uprawy w przepuszczalnej glebie, a także wyróżnia się wyjątkową odpornością na letnią suszę. Warto więc bez wahania sadzić ją w łagodnym klimacie, a także w południowo-zachodniej Polsce i na przedgórzu obszarów śródziemnomorskich, na pochyłym, kamienistym terenie, w bardzo słonecznym i osłoniętym od wiatru miejscu. Bardzo dobrze rośnie także w dużej donicy na tarasie, którą w chłodniejszym klimacie należy przenosić na zimę do osłoniętego pomieszczenia.

Aloe striatula to gatunek botaniczny z rodziny Asphodelaceae, pochodzący z regionu Karoo i gór Lesotho w południowo-zachodniej Afryce Południowej. Rośnie tam do wysokości 2000 m n.p.m. Jest to okazała roślina, bardziej krzewiasta niż bylinowa, o soczystych i zimozielonych liściach. Tworzy duży krzew o luźnym pokroju, którego grube, częściowo wzniesione gałęzie mniej lub bardziej rozkładają się na ziemi. Dorosła roślina w dobrych warunkach uprawy osiąga około 1,5 m wysokości i 2 m szerokości, a czasem jeszcze więcej. Jej gałęzie, mające średnio 2 cm szerokości, na końcach wytwarzają pęki grubych, woskowatych liści z drobnymi ząbkami na brzegach. U nasady liście są otoczone błoniastymi pochwami, prążkowanymi na zielono na białawozielonym tle. W maju i czerwcu z rozet wyrastają wysokie pędy kwiatostanowe z rurkowatymi kwiatami od cytrynowożółtych po żółtopomarańczowe, chętnie odwiedzanymi przez owady zapylające. Aloe striatula wytwarza liczne nowe pędy po silnym przycięciu. Można wykorzystać tę właściwość, aby nadać roślinie atrakcyjny, kopulasty pokrój, szczególnie ozdobny podczas kwitnienia.

Bardzo dobrze znosi morską bryzę i suszę, ale równie dobrze rośnie w ziemi ogrodowej rozluźnionej żwirem i odpowiednio przepuszczalnej. Aloe striatula można uprawiać zarówno w donicy, aby ozdobić taras lub balkon, jak i w gruncie w niezbyt chłodnym klimacie, na podwyższonej rabacie górującej nad ścieżką lub zjazdem do garażu, a także oczywiście w ogrodzie skalnym lub na suchym nasypie. W klimacie śródziemnomorskim lub na osłoniętych wybrzeżach Atlantyku można sadzić ją w gruncie, ponieważ jest mrozoodporna do około -12 °C; jej części nadziemne zostają jednak zniszczone przy temperaturze poniżej -9 °C. Tworzy wspaniały soliter na dobrze przepuszczalnym, pochyłym lub skalistym terenie, a nawet może rosnąć w murach z suchego kamienia. W chłodniejszych regionach najlepiej posadzić ją w donicy szerszej niż wyższa, ponieważ szybko się rozrasta, i cieszyć się jej wyrazistym charakterem na tarasie urządzonym w nowoczesnym lub egzotycznym stylu. Można ją na przykład zestawić z agawami, opuncjami, słonecznicą, Carpobrotus lub krzewiastymi wilczomleczami (Euphorbia mellifera).

O agawach i aloesach:

Aloesy i agawy są do siebie podobne, ale należą do dwóch różnych rodzin botanicznych. Najważniejsza różnica polega na tym, że rozety aloesów kwitną przez wiele lat, natomiast zakwitnięcie dojrzałej rozety agawy oznacza koniec jej życia. U niektórych gatunków Aloe pąki wyrastające między liśćmi dają początek nowym roślinom, które pokrywają wyschnięte pozostałości rośliny matecznej. U agaw centralny pęd kwiatostanowy rozwija się z pąka wierzchołkowego. U aloesów pąki kwiatowe powstają między liśćmi. Agawy pochodzą z Ameryki Północnej, natomiast aloesy występują wyłącznie w południowej części Afryki oraz na pobliskich wyspach Oceanu Indyjskiego.