Ożota zwyczajna - Aster linosyris

Ożota zwyczajna (Aster linosyris), niedawno przemianowana na Galatella linosyris, bardzo różni się od innych astrów. Dyskretna i dzika, dobrze rośnie w regionach o suchych i gorących latach. To cenna zaleta dla ogrodników z cieplejszych regionów i terenów nadmorskich. Z jej matowych, bardzo delikatnych, szarozielonych liści pod koniec lata wyrastają wzniesione baldachogrona złożone z małych, postrzępionych, żółtych koszyczków. Ta skromna roślina dobrze zaprezentuje się w miejscach, w których nic innego nie chce rosnąć.

Galatella linosyris, ponieważ jest to obecnie przyjęta nazwa, należy do rodziny astrowatych. Jest rośliną suchych muraw na niewielkich wysokościach, spotykaną głównie na obszarach stepowych Afryki Północnej i Azji Mniejszej. Tworzy niski, niewielki krzew o wysokości 15 cm, osiągający podczas kwitnienia 60 cm i szerokość 40 cm. Kwitnienie trwa od sierpnia do października. Koszyczki o średnicy od 12 do 18 mm, przypominające żółte pompony, nie przypominają koszyczków innych astrów. Liście są długie, wąskie i skórzaste, szarozielone, gęsto rozmieszczone aż po wierzchołki cienkich łodyg. Owoce są dekoracyjne — to omszona niełupka zwieńczona puchem kielichowym z rdzawawymi szczecinkami. Roślina rozwija się z krótkiego kłącza.

Posadź ożotę zwyczajną w doskonale przepuszczalnej glebie, nawet wapiennej i ubogiej. To wyjątkowo mrozoodporna bylina, która przystosuje się zarówno do chłodniejszych, jak i cieplejszych regionów naszego kraju. Umieść ją w pełnym słońcu, na kwiatowym ugorze, dzikiej skarpie lub w suchym ogrodzie skalnym. Doskonale będzie komponować się z krwawnikami, przegorzanami i lawendami... Możesz inspirować się naturą, tworząc na skarpie mozaikę roślin suchych siedlisk, w tym roślin okrywowych.

Ten dziki gatunek jest objęty ochroną w regionach Champagne-Ardenne, Haute-Normandie, Bourgogne i Pays de la Loire.