Geranium monacense

Bodziszek monacense to spontaniczny mieszaniec, dzieło przypadku i szczęścia, który okazał się doskonałą byliną do naszych ogrodów — zarówno ze względu na łatwość uprawy, jak i na to, że dobrze rośnie w trudnych miejscach oraz ma zalety rośliny okrywowej. Jego kwiaty są niewielkie, ale piękne, z mocno odgiętymi, różowoliliowymi płatkami, które latem ożywiają świeże zielone liście, czasami nakrapiane brązem. Jesienią liście przebarwiają się na czerwono i zamieniają roślinę w płomienny kopiec w cienistych, a nawet suchych zakątkach ogrodu.

Geranium monacense, dawniej nazywane 'Monachum', należy do rodziny bodziszkowatych. To naturalny mieszaniec odkryty w 1921 roku w niemieckim ogrodzie położonym w pobliżu Monachium. Łączy w sobie zalety obojga rodziców: Geranium phaeum, które upodobało sobie wilgotne łąki i skraje lasów, oraz G. reflexum, pochodzącego z południowej Europy i rosnącego w półcieniu na suchej glebie. Bodziszek monacense tworzy dość gęsty, wyprostowany pokrój kępiasty, osiągając 45 cm wysokości lub więcej, przy szerokości co najmniej 50 cm, a w sprzyjających warunkach może rozrosnąć się znacznie szerzej. Kwitnienie tego bodziszka przypada latem, w czerwcu i lipcu, zależnie od klimatu. Odgięte kwiaty miseczkowate mają średnicę od 2 do 3 cm i przybierają delikatny, świetlisty odcień zgaszonego purpuroworóżowego koloru, z ciemniejszym żyłkowaniem. Zdobi je ładna niebieskawa aureola wokół niewielkiego białego środka, z którego wyrasta pęk różowych pręcików o czarnych pylnikach. Liście są półzimozielone, marszczone i drobno podzielone na zaokrąglone klapy, matowozielone, czasami nakrapiane brązem lub purpurą, a jesienią przebarwiają się na czerwono.

Bodziszek monacense jest idealny do cienistych lub półcienistych zakątków, a także w nieco trudniejszych miejscach, które latem wysychają pod krzewami lub drzewami. Pokryje glebę, nie zagłuszając innych roślin, w towarzystwie astra żeniszkowatego, jasnot, barwinków pospolitych oraz naparstnic wełnistych, Digitalis obscura lub Digitalis lutea. Możesz również posadzić go powyżej murku, w ogrodzie skalnym, gdzie będzie się opierał na kamieniach, mając stopę w cieniu, a wierzchołki pędów w słońcu, wśród żagwinów, fiołków lub dzwonków Poszarskiego. Lubi wciskać się pod gałęzie niskich krzewów, których korzeni się nie obawia.