Dzwonek okrągłolistny - Campanula rotundifolia

Dzwonek okrągłolistny (Campanula rotundifolia) to dziko rosnący gatunek, bardzo rozpowszechniony na naszych terenach wiejskich i w górach. W swoim naturalnym środowisku przybiera bardzo różnorodne formy. Rośnie zarówno na łąkach i skalniakach, jak i na starych murach, a nawet w widnych lasach i na glebach piaszczystych. Naprawdę mało wymagająca i w pełni mrozoodporna, ta wspaniała bylina łatwo zadomawia się w ogrodzie i powoli rozrasta się za pomocą rozgałęzionych, rozłogowych kłączy. Latem ukazuje liczne, drobne, zwisające dzwoneczki w lawendowoniebieskim kolorze, osadzone na bukiecie smukłych łodyg. Są jednocześnie pełne prostoty i niezwykle urocze.

Dzwonek okrągłolistny (Campanula rotundifolia) należy do rodziny dzwonkowatych. Pochodzi z całej Europy Zachodniej, od nizin po pasma górskie położone na wysokości 2400 m n.p.m. Jest rośliną mniej lub bardziej niską, osiągającą od 10 do 50 cm wysokości i rozrastającą się na szerokość 30 cm, zależnie od warunków uprawy. Dostosowuje się do głębokości i zasobności gleby, w której rośnie. Ta zielna bylina rozłogowa z czasem tworzy ładne, obficie kwitnące kępy. Kwitnienie trwa od czerwca do listopada, zależnie od siedliska. Z luźnych rozet zaokrąglonych liści wyrasta wiele cienkich, lecz mocnych łodyg, z których każda tworzy po kilka prostych, zwisających dzwoneczków w lawendowoniebieskim kolorze, zebranych w wierzchotkę. Liście rozet często zanikają podczas kwitnienia, natomiast inne ulistnienie, wyrastające z dolnej części pędów kwiatostanowych, liniowe i bardzo delikatne, pozostaje intensywnie zielone aż do jesieni. 

Dzwonek okrągłolistny lubi świeże, lekkie, nawet wapienne gleby, ale nie znosi wilgoci zastoinowej, która powoduje gnicie korzeni. Nie odpowiadają mu ani zbyt gorące klimaty, ani zbyt suche lata. To przede wszystkim piękna dziko rosnąca roślina, która wzbogaca bioróżnorodność naszych ogrodów, czyli przestrzeni wciąż stosunkowo mało przekształconych. Z powodzeniem można ją posadzić w naturalistycznej rabacie, w towarzystwie innych uroczych dzikich roślin: chabra, ostrogowca czerwonego (Centranthus ruber), cykorii podróżnik, sparcety siewnej, jeżówki purpurowej, kopru włoskiego, świernicy polnej, wiązówki, poziewnika, groszku wiosennego czy przywrotników. Jej prostota wspaniale komponuje się z krągłością starych róż i łagodzi ciężkie korony intensywnie czerwonych piwonii.

O dzwonkach:

U dzwonków kępa korzeniowa wytwarza białe rozłogi, rozchodzące się pod ziemią we wszystkich kierunkach. Zapewniają one roślinie długotrwałe przetrwanie. Liczne wzniesione pędy wyrastające z tej kępy lub z rozłogów mogą być płodne albo bezpłodne. Dlatego gdy widzimy dużą populację dzwonków, często w rzeczywistości jest ona klonem tylko jednego osobnika. Z kolei różne gatunki dzwonków bardzo łatwo się ze sobą krzyżują i często towarzyszą im liczne formy pośrednie, co czyni je niezwykle interesującymi dla ogrodników.