Ferocactus latispinus

Ferocactus latispinus to krępy kaktus beczułkowaty o bardzo wyrazistym wyglądzie, rozpoznawalny po spłaszczonym korpusie, dużych zakrzywionych cierniach oraz różowofioletowym kwitnieniu, które pojawia się między jesienią a zimą. Ten mało mrozoodporny gatunek można posadzić w skalniaku nad morzem, w suchym zimą klimacie. W innych regionach uprawia się go w doniczkach, aby na zimę przenieść go do szklarni lub nasłonecznionej werandy. Zachwyca zarówno geometrycznym pokrojem, jak i kontrastem między niebieskozieloną skórką a szerokimi, niekiedy niemal lakierowanymi cierniami.

Należący do rodziny kaktusowatych Ferocactus latispinus jest gatunkiem botanicznym pochodzącym z środkowego i południowego Meksyku, od Durango po Pueblę; występuje między innymi w stanach Zacatecas, Aguascalientes, San Luis Potosí, Hidalgo, Guanajuato, Querétaro, Jalisco, Meksyk i Oaxaca. W naturze rośnie na wysokości od 600 do 2600 m, na suchych obszarach, na równinach o glebie ilastej, w suchych murawach, jałowych zaroślach, a niekiedy także na skalistych zboczach lub na obrzeżach widnych dąbrów.
Jest to długowieczna bylina sukulentowa, niemal zawsze samotnie rosnąca, która prawie nigdy nie wytwarza odrostów. Rośnie powoli. Łodyga, początkowo kulista, z wiekiem spłaszcza się i często staje się szersza niż wyższa. Osiąga 25–35 cm wysokości i 25–45 cm szerokości, a u bardzo starych egzemplarzy może być jeszcze większa. Ma około 13–21 mocno zaznaczonych żeber. Szarawe areole wytwarzają cienkie ciernie promieniste oraz kilka znacznie bardziej efektownych cierni centralnych. Najniższy jest spłaszczony, poszerzony i zakrzywiony jak ostrze lub język, ma 3–4 cm długości, a jego barwa zależy od formy i może być czerwona, czerwonobrązowa, kości słoniowej lub żółtawa. Kwiaty pojawiają się na szczycie łodygi, tworząc zwarte korony, późną jesienią i zimą w naszym klimacie. Mają lejkowaty kształt, osiągają 3–6 cm szerokości i są lilioworóżowe do purpurowych, z jaśniejszym gardłem lub żółtawymi odcieniami. Owoce, jeśli się zawiążą, są małe i łuskowate, a po dojrzeniu uwalniają czarne nasiona.
W Meksyku roślina była także lokalnie zbierana do celów ludowych, a jej nasiona mogą być rozsiewane przez kozy.

W naszym klimacie ten Ferocactus uprawia się przede wszystkim w doniczce, w szerszej niż głębszej misie wypełnionej ziemią do kaktusów. W bardzo łagodnym klimacie można trzymać go na zewnątrz przez cały rok, pod warunkiem że zimą podłoże pozostaje suche. W innych regionach lepiej sprawdzi się szklarnia nieogrzewana, weranda lub bardzo nasłoneczniony parapet. Zimą musi odpoczywać w chłodzie i prawie bez podlewania. Możesz połączyć go z agawa parryi neomexicana, z aloes wielkolistny, z hesperaloes drobnokwiatowy 'Rubra' oraz z jukka dziobata 'Sapphire Skies' w kompozycji w stylu pustynnym.

Ten kaktus może spędzać ciepłą porę roku na zewnątrz, na bardzo nasłonecznionym tarasie lub balkonie, w miejscu osłoniętym przed powtarzającymi się opadami. Wystaw go na zewnątrz, gdy nocne temperatury przekroczą 5–10 °C, stopniowo przyzwyczajając go do pełnego słońca. Jesienią przenieś go do środka przed nadejściem pierwszych chłodów. Zimą trzymaj go w bardzo jasnym, przewiewnym pomieszczeniu, prawie bez podlewania, najlepiej w temperaturze od 5 do 10 °C.