Języczka tangucka - Ligularia tangutica

Języczka tangucka to wysoka bylina na świeżej do wilgotnej glebie, wyróżniająca się silnie podzielonymi liśćmi, a następnie późnymi, żółtymi wiechami osadzonymi na czarniawych łodygach. To dobra roślina na brzegi zbiorników wodnych, rabaty w półcieniu i do ogrodów naturalistycznych.

Obecnie akceptowana nazwa botaniczna tego gatunku z rodziny astrowatych to Sinacalia tangutica. Jest to bylina, geofit kłączowy pochodzący z Chin. Rośnie tam na wysokości od 1200 do 3500 m, na trawiastych zboczach, urwiskach, nad brzegami strumieni, na świeżych łąkach, skrajach lasów i poboczach dróg. Część nadziemna zamiera na zimę, a następnie odrasta wiosną. Mięsista podstawa pędów z bulwiastymi kłączami pozwala kępie rozrastać się za pomocą odrostów. W bogatej i wilgotnej glebie roślina rośnie dość szybko. Osiąga od 1,20 do 1,50 m wysokości, a w okresie kwitnienia znacznie więcej, przy szerokości od 1,20 do 2 m. Tworzy pokrój najpierw wyprostowany, a następnie rozłożysty. Jej mocne łodygi, z wiekiem stające się czarniawe, wyrastają spośród dużych, ciemnozielonych liści, od owalnych po sercowate, głęboko podzielonych na ząbkowane klapy, niekiedy z czerwonawobrązowym obrzeżeniem. Liście opadające na zimę nadają roślinie atrakcyjny wygląd jeszcze przed kwitnieniem. Kwitnienie przypada od sierpnia do października, zależnie od klimatu, i przybiera formę szerokich, piramidalnych, dość luźnych wiech. Pęd kwiatostanowy rozgałęzia się w górnej części, nadając całej roślinie wygląd kandelabru. Kwiaty to małe koszyczki od jaskrawożółtych po cytrynowożółte, lekko pachnące, osadzone wysoko ponad liśćmi. Każdy koszyczek ma kilka centralnych kwiatów języczkowatych oraz dwa lub trzy delikatne języczki na obwodzie. Po kwitnieniu pojawiają się niełupki zwieńczone jasnym puchem kielichowym, tworzące beżowobrązowe pióropusze, które pozostają ozdobne, gdy pokryje je szron.

W ogrodzie tę języczkę tangucką sadzi się w miejscach, w których gleba nigdy nie wysycha latem. Możesz wykorzystać ją w głębi wilgotnej rabaty, przy oczku wodnym, wzdłuż strumienia, w widnym lesie lub na odpowiednio dużej, naturalistycznej rabacie, gdzie będzie mogła swobodnie się rozrastać. Przekwitłe pędy można przycinać, aby ograniczyć samosiew. Jako rośliny towarzyszące wybierz na przykład Rodgersia pinnata 'Bronze Peacock', Filipendula 'Red Umbrellas', Lobelia fulgens 'Queen Victoria' lub dodaj kilka pędów Cirsium rivulare 'Atropurpureum', aby uzyskać bardziej dziki charakter.