Złocień właściwy - Leucanthemum vulgare

Jastrun właściwy to nic innego jak pospolity jastrun z naszych łąk, taki, jaki od zawsze kochamy i który wciąż kwitnie w starych, pozostawionych samym sobie ogrodach. Ta bylina przypomina dużą stokrotkę pospolitą i kwitnie późną wiosną we wszystkich naszych regionach. Jej duże, pojedyncze kwiaty, białe z żółtym środkiem, tworzą gęstą kępę łodyg i ciemnych liści, poruszającą się na wietrze i ożywianą lotem owadów zapylających. Niemal nie do zdarcia, szybko się zadomawia, a następnie radzi sobie zupełnie sama na słonecznych rabatach, gdzie czasami się rozsiewa. Jej kwiaty wspaniale prezentują się w bukietach w stylu łąkowym.

Rodzaj Leucanthemum należy do rodziny astrowatych. Jastrun właściwy, nazywany czasami jastrunem pospolitym lub po prostu jastrunem, to bylina kłączowa pochodząca z rozległego obszaru rozciągającego się od Europy Zachodniej po Syberię. We Francji występuje na łąkach, terenach porośniętych trawą i polach, najczęściej na glebie wapiennej, od wschodu do zachodu i od północy po południe kraju, zarówno w górach, jak i na wybrzeżu. Jest więc bardzo odporną, w pełni mrozoodporną rośliną, zdolną przystosować się do wielu klimatów. Szybko tworzy krzaczastą kępę, tak samo szeroką jak wysoką, i osiąga około 50 cm wysokości i szerokości. Z dużej rozety przyziemnej wyrasta obfita kępa złożona z licznych, ulistnionych, zasychających na zimę łodyg. Kwitnienie trwa od końca maja do połowy lipca, pod warunkiem że regularnie usuwasz przekwitłe kwiaty, a gleba pozostaje świeża. Kwiaty mają postać pojedynczych koszyczków o średnicy średnio 6 cm, z cienkimi i płaskimi białymi języczkami ułożonymi w pojedynczy okółek wokół złocistożółtego środka. Liście odziomkowe są wydłużone, łopatkowate, ciemnozielone i pojedyncze. Liście łodygowe są lancetowate, z regularnie ząbkowanym brzegiem.

 
Ten jastrun, doskonale nadający się do tworzenia bukietów, sprawdzi się na łąkowej rabacie lub w naturalistycznym ogrodzie. Kwitnie niemal bez pielęgnacji na kwietnej łące pod drzewami owocowymi lub w głębi ogrodu, w towarzystwie innych dzikich roślin, takich jak mak polny, szałwia łąkowa Salvia pratensis, dzika cykoria czy wysokie osty Eryngium i mikołajki. Nie chodzi tu o ekstrawaganckie kolory, lecz raczej o trwałość, wytrzymałość i obfitość kwitnienia tych „pojedynczych” kwiatów, które wprowadzą wyraźną strukturę na niskich rabatach, obrzeżach rabat, a także na wilgotniejszych skalniakach. Połącz jego kwitnienie z kwitnieniem jeżówek, zestaw go z astrami, lnem trwałym, złocieniami ogrodowymi, piwoniami, ostróżkami, pszonakami lub dzwonkami. Stwórz z tym kwiatem, w ogrodzie lub w wazonie w domu, uroczy i niezwykle prosty bukiet.