Kokoryczka wonna - Polygonatum odoratum

Kokoryczka wonna, bardziej znana pod nazwą kokoryczka wonna, to gatunek botaniczny występujący w stanie naturalnym w podszycie leśnym na dużej części naszego terytorium, również na Korsyce. Jest to niewielka bylina cieniolubna lub preferująca półcień, szczególnie łatwa do zaaklimatyzowania w ogrodzie w większości naszych regionów. Wiosną oferuje zawieszone na lekko wygiętych, ulistnionych łodygach subtelnie pachnące kwiaty rurkowate. Niemal białe, z zielonym akcentem na końcach, przypominają nieco długie dzwoneczki konwalii majowej, a następnie ustępują miejsca drobnym, kulistym, niebieskoczarnym owocom. W pełni mrozoodporna ta niewielka dzika roślina rozrasta się za pomocą kłączy i tworzy okrywę, zdobiąc oraz aromatyzując podstawę wiosennie kwitnących krzewów, w towarzystwie narcyzów lub śnieżyc.

Polygonatum officinale należy do rodziny liliowatych (lub szparagowatych, zależnie od klasyfikacji); to pachnąca kokoryczka, która porasta europejskie podszycie leśne. We Francji spotyka się ją od północy aż po skrajny południowy wschód regionu śródziemnomorskiego, a w Alpach występuje do wysokości 2000 m. Ta roślina zielna i bylina rozwija się z mięsistego, ochrowego kłącza, a wiosną wytwarza kanciaste, ulistnione w górnej części łodygi, jednocześnie wzniesione i przewieszające się, o wysokości średnio 40 cm (od 30 do 50 cm, zależnie od warunków uprawy). Z czasem kokoryczka utworzy kolonie zajmujące co najmniej 60 cm powierzchni. Liście są sezonowe, owalne i ułożone w dwóch naprzeciwległych szeregach. Blaszka liściowa ma lśniący, ciemnozielony kolor. Liście mają od 4 do 8 cm długości, są owalnolancetowate i mają wyraźne unerwienie. Kwitnienie trwa od kwietnia do czerwca, zależnie od klimatu. Kwiaty rurkowate, z ciemnozielonym wierzchołkiem, mają od 1 do 2 cm długości, są pojedyncze lub zebrane po dwa, zwisające i wyrastają z kątów liści. To kwitnienie jest mniej lub bardziej pachnące, zależnie od kwiatów. Po nim pojawiają się kuliste, niebieskoczarne owoce o średnicy od 2 do 6 mm. Roślina przechodzi w stan spoczynku już pod koniec lata. Kokoryczka, podobnie jak konwalia majowa, jest bardzo piękną, ale trującą rośliną, dlatego uważaj na małych odkrywców przemierzających Twój ogród.

Ta kokoryczka często dość wolno się zadomawia, jest jednak niezawodna, długowieczna, ma bardzo niewielkie wymagania i nie wymaga wielu zabiegów pielęgnacyjnych. Bardzo dobrze znosi konkurencję korzeni drzew i krzewów. Posadź ją w podszyciu leśnym lub w miejscu z rozproszonym światłem (na niewielkiej powierzchni posadź kilka roślin), aby towarzyszyła wiosennemu kwitnieniu magnolii, kolkwicji, żyliszków, tawuł, lilaków, śliw i jabłoni ozdobnych. Na rabatach u podnóży krzewów zestaw ją z zawilcem ‘Robinsoniana’, bokkoniami, zawilcem greckim i złocistożółtymi jaskrami. W naturze kokoryczka bez trudu sąsiaduje z konwalią majową. Zrób to samo i urozmaić tę piękną leśną kompozycję, dodając narcyzy, przebiśniegi lub śnieżyce, a także niebieskie cebulice, które przejmą po niej kwitnienie.

Najczęściej przyjmuje się, że nazwa kokoryczka pochodzi od wyglądu blizn pozostających na kłączach po zaschnięciu pędów kwiatostanowych. Przypominają one sześcioramienną pieczęć królów Salomona i Dawida. Król Salomon miał również odkryć lecznicze właściwości kokoryczek. Współcześnie nadal wykorzystuje się w kosmetologii destylowany sok z kłączy.