Kopytnik długopłatkowy - Asarum caudatum

Kopytnik długopłatkowy, kopytnik lub dziki imbir, to interesująca bylina cieniolubna, ceniona za zimozielone, sercowate liście i doskonałą zdolność do pokrywania gleby oraz ograniczania wzrostu „chwastów”. Idealnie nadaje się do ozdabiania ogrodów leśnych oraz chłodnych i zacienionych miejsc. Przez cały rok tworzy gęsty, dekoracyjny dywan. Bardzo mrozoodporny i niewymagający, oferuje także niepozorne, lecz oryginalne wiosenne kwiaty, często ukryte pod liśćmi.

Kopytnik długopłatkowy, należący do rodziny Aristolochiaceae, bywa nazywany kopytnikiem, kopytnikiem europejskim, dzikim imbirem lub zachodnim dzikim imbirem. W literaturze jest czasem wymieniany pod synonimami botanicznymi Asarum hookeri i Asarum rotundifolium. Pochodzi z wilgotnych i zacienionych lasów zachodniej części Ameryki Północnej. Jego zasięg występowania rozciąga się od południowej Kolumbii Brytyjskiej po północną Kalifornię, przez Oregon, Waszyngton, Idaho i zachodnią Montanę, zazwyczaj na wysokości poniżej 670–2200 m n.p.m.
Jako bylina kłączowa wytwarza zarówno odrosty wegetatywne za pośrednictwem kłączy, jak i, rzadziej, siewki powstające w wyniku myrmekochorii, czyli rozsiewania nasion przez mrówki.

kopytnik długopłatkowy ma postać gęstego, niewielkiego dywanu, osiągającego 15–20 cm wysokości. Rośnie umiarkowanie szybko lub wolno: potrzebuje kilku lat, od 4 do 5, aby z jednej sadzonki pokryć powierzchnię 1–1,5 m². Roślina wytwarza powierzchniowe kłącza, czyli długie, podziemne pędy o długości kilku centymetrów, które sprzyjają rozłożystemu pokrojowi i pokrywaniu podłoża. Liście, ułożone naprzeciwlegle parami, mają kształt serca lub nerki, są grube, błyszczące i intensywnie zielone; w zależności od warunków osiągają od 4 do 15 cm średnicy. Są zimozielone i po roztarciu wydzielają lekko korzenny zapach imbiru.
Kwitnienie przypada odkwietnia do końca maja. Kwiaty są pojedyncze, ukryte pod liśćmi i osadzone na krótkich ogonkach. Każdy kwiat, złożony z trzech klap, ma około 2,5 cm szerokości. Brunatnopurpurowe do brunatnozielonych, przypominają niewielkie dzwoneczki tuż przy ziemi. Owoce to kuliste torebki zawierające kilka drobnych nasion, z których każde ma bogaty w lipidy elajosom przyciągający mrówki. Mrówki transportują nasiona do swoich gniazd, przyczyniając się w ten sposób do rozsiewania gatunku.

Rdzenne ludy wybrzeża Pacyfiku wykorzystywały kopytnik długopłatkowy do leczenia różnych dolegliwości, między innymi problemów żołądkowych, gruźlicy i bólów stawów. Roślina ta jest toksyczna ze względu na zawartość kwasów aristolochowych.

W ogrodzie kopytnik długopłatkowy pozwala tworzyć bardzo naturalne zakątki w stylu leśnym. Dzięki sercowatym, zimozielonym liściom sprawdza się jako roślina okrywowa pod drzewami oraz w zacienionych zakątkach, gdzie niewiele innych roślin dobrze rośnie. Lubi towarzystwo innych eleganckich roślin cieniolubnych, takich jak paproć Dryopteris erythrosora oraz ciemierniki. Hosty, takie jak ‘Blue Mouse Ears’ , tworzą niewielkie, niebieskawe liście, które uroczo kontrastują z kopytnikiem.