Achillea odorata

Krwawnik Achillea odorata jest również nazywany krwawnikiem aromatycznym ze względu na intensywny aromat bylicy piołun, który wydzielają jego liście. Ta silnie rosnąca bylina z naszych wapiennych zarośli potrafi utworzyć szeroki i gęsty zimozielony, niezwykle dekoracyjny dzięki pierzastym liściom dywan. Jej liście, delikatniejsze i bardziej zielone niż u spokrewnionego Achillea crithmifolia, na początku lata zdobią niewielkie baldachy w brudnobiałym, żółtawym odcieniu. Doskonale mrozoodporny i dobrze znoszący letnią suszę krwawnik toleruje umiarkowane deptanie, dzięki czemu można go wykorzystywać jako alternatywę dla trawnika. Rośnie w pełnym słońcu lub półcieniu, w każdej przepuszczalnej glebie, samodzielnie albo w połączeniu z innymi roślinami okrywowymi.

Krwawnik Achillea odorata, należący do rodziny astrowatych, pochodzi z południowej Europy, Tyrolu w Austrii oraz regionu Istrii w Chorwacji. We Francji występuje dziko na znacznej części obszaru śródziemnomorskiego. Można go tam spotkać na zboczach i przy drogach, najczęściej na wapiennej glebie, od Alp Nadmorskich po Pireneje Wschodnie. Gatunek ten sięga również aż po Alpy Wysokie, Ardèche, Drôme i Lozère. Roślina tworzy silnie rosnącą roślinę okrywową o naturalnym wyglądzie, osiągającą podczas kwitnienia wysokość 30–50 cm, a niekiedy więcej na wilgotnej i żyznej glebie. Rozprzestrzenia się dość szybko na szerokość 50 cm za pomocą rozłogów. Jej liście zimozielone zimą pozostają zielone przez całe lato, nawet podczas intensywnej suszy. Bardzo drobno podzielone, pierzaste, szarozielone i lekko owłosione, mają miękki wygląd, lecz nieco szorstką fakturę. Po roztarciu liście wydzielają intensywny zapach przypominający aromat bylicy boże drzewko wykorzystywanej przez zielarzy. Kwitnienie przypada na czerwiec i lipiec, a w klimacie śródziemnomorskim może rozpocząć się już w maju. Kwiatostany w postaci lekko kulistawych, niewielkich baldachów o średnicy 3–4 cm składają się z drobnych kwiatów o niejednoznacznie białej barwie i kremowożółtym środku. Roślina wydziela w obrębie korzeni cząsteczki ograniczające kiełkowanie innych roślin w wyniku zjawiska allelopatii, co z czasem zmniejsza konieczność pielenia.

Wszystkie krwawniki lubią słońce i wyróżniają się doskonałą mrozoodpornością. Krwawnik Achillea odorata, wymagający bardzo niewielkiej pielęgnacji i całkowicie niewymagający podlewania w żadnym regionie, może z powodzeniem zastąpić trawnik w umiarkowanie deptanych częściach ogrodu. Niewybredny pod względem gleby i oszczędny w zużyciu wody ogranicza rozwój chwastów, nadaje ogrodowi bardzo naturalny wygląd, a jednocześnie pozwala zrezygnować z regularnego koszenia i podlewania, koniecznych w przypadku trawnika, nawet w suchym klimacie. Jedno koszenie wykonuje się po kwitnieniu, aby pobudzić rozwój nowych liści. Można go łączyć z innymi silnie rosnącymi roślinami okrywowymi o uzupełniających się cyklach wegetacyjnych, takimi jak Phyla nodiflora: w pełni lata dominuje kwitnąca Phyla, a zimą jej miejsce zajmują bardzo zielone liście krwawnika. Ta atrakcyjna kompozycja może również skutecznie okrywać glebę na rabatach z wytrzymałymi bylinami, takimi jak bodziszek czerwony, przymiotno karwińskiego, kocimiętka x faassenii... Możliwych jest wiele połączeń, między innymi z macierzankami (hirsutus, ciliatus), innymi krwawnikami (millefolium, crithmifolia, coarctata, nobilis), dwurogowiec repens, złocień trawnikowy (Matricaria tchihatchewii) itd.