Krwawnik Credo

Krwawnik 'Credo' to wieloletnia hybryda, która tworzy wzniesiony kępowy pokrój złożony z zimozielonych, drobno powcinanych, szarozielonych liści. W czerwcu i lipcu na wysokich łodygach pojawiają się szerokie, spłaszczone baldachy jasnych kwiatów, których barwa przechodzi od siarkowej żółci do kremowej żółci. Kwiatostany pozostają dekoracyjne długo po zakończeniu lata. Ta doskonała roślina na rabaty dobrze rośnie na wszystkich przepuszczalnych glebach, nawet suchych i wapiennych, na stanowisku słonecznym. Dzięki kłączowemu charakterowi jest również interesującą rośliną do tworzenia alternatywnych trawników.

Odmiana ta powstała ze skrzyżowania krwawnika wiązówkowatego (Achillea filipendulina) i krwawnika pospolitego (Achillea millefolium). Tworzy zaokrągloną, wzniesioną roślinę o wysokości 70 cm i szerokości 50 cm. Kwiatostan ma postać lekko wypukłego podbaldachu. Kwiaty są w rzeczywistości złożonymi koszyczkami, zbudowanymi z maleńkich, kulistych podbaldachów ułożonych obok siebie, co nadaje całości grudkowaty wygląd. Liście, przypominające liście paproci krwawnika wiązówkowatego, są półzimozielone, omszone, aromatyczne i intensywnie powcinane w cienkie odcinki. Mają zieloną, lekko szarawą barwę. Kwiaty ścina się, gdy są już dobrze wybarwione, i doskonale zachowują trwałość w świeżych lub suchych bukietach. Krwawnik 'Credo' odziedziczył po krwawniku pospolitym kłączowy charakter i łatwo się rozrasta, pełniąc funkcję rośliny okrywowej. Ta bardzo wszechstronna bylina zimozielona pasuje do wszystkich rabat, szczególnie do suchych i słonecznych ogrodów. Wszystkie krwawniki wyróżniają się doskonałą mrozoodpornością.

Krwawnik 'Credo' dobrze odnajdzie się na naturalnej łące z astrami, szałwiami i trawami, takimi jak ostnica cieniutka. Dobrze komponuje się na rabatach i w kwietnikach utrzymanych w słonecznej kolorystyce z czerwonymi krokosmiami oraz purpurowymi liśćmi żurawek i perukowca 'Lilla', a także w różowo-niebieskiej tonacji, którą tworzą szałwie, dzwonki, bodziszki, róże okrywowe i ostróżki bylinowe. Na suchej glebie będzie dobrze wyglądać w towarzystwie jeżówek, kocimiętek, werbeny patagońskiej, szałwii krzewiastych, Gaura, barbuli, a także bylicy 'Valerie Finnis' i wysokich ostów. Po dobrym ukorzenieniu jest bardzo odporna na suszę, dzięki czemu można ją łączyć z lawendami, czystkami i rozmarynami na glebach kamienistych. Graficzny poziomy układ jej kwiatostanów będzie harmonijnie kontrastował ze smukłymi roślinami, takimi jak perowskie, oraz z dużymi, gwiazdkowatymi kwiatami liliowców.

Według Pliniusza, rzymskiego przyrodnika żyjącego w I wieku n.e., nazwa rośliny pochodzi od imienia Achillesa, bohatera mitologii greckiej, który używał jej do leczenia ran. Achilles miał odkryć lecznicze właściwości tej rośliny podczas wojny trojańskiej, gdy opatrzył ranę zgodnie z radą Wenus.
W rzeczywistości roślina ma właściwości lecznicze: działa tamująco na krwawienie, jej liście wspomagają gojenie ran, a kwiaty mają działanie pobudzające i tonizujące, zaś w wysokim stężeniu także przeciwgorączkowe. Młode pędy można wykorzystywać do przygotowywania omletów lub sałatek.