Lawenda Meerlo

Lawenda Lavandula (x) allardii Meerlo to wspaniała lawenda mieszańcowa, jednocześnie silnie rosnąca, wyjątkowa dzięki pstrym liściom i niezwykle aromatyczna. Pokrywa się dużymi, ząbkowanymi na brzegach liśćmi, delikatnie obrzeżonymi kremowobiałym kolorem na oliwkowoszarym tle. Przy dotknięciu wydzielają one intensywny zapach z nutami kamfory i żywicy. Jej letnie kwitnienie w postaci długich, jasnofioletowoniebieskich kłosów, choć dość krótkie, jest niezwykle urokliwe. Dekoracyjna przez cały rok, tworzy gęstą, zaokrągloną i wyjątkowo świetlistą kępę, która zwróci uwagę w suchym ogrodzie i na skalniaku, a także w donicy na tarasie.

Lawenda Meerlo to niedawno wyhodowana w Nowej Zelandii odmiana hodowlana. Powstała w ramach programu krzyżowania lawendy hiszpańskiej, Lavandula dentata, pochodzącej z Hiszpanii i Maroka, z lawendą szerokolistną (Lavandula latifolia) występującą w naszych południowych zaroślach. Wszystkie rośliny pochodzące z tego krzyżowania, dawniej oznaczane jako Lavandula (x) allardii, noszą obecnie nazwę Lavandula (x) heterophylla. Są to silnie rosnące, ale mało mrozoodporne lawendy, których ulistnienie mniej lub bardziej przypomina liście lawendy hiszpańskiej, natomiast kwiatostany mają kształt zbliżony do kwiatostanów drugiego rodzica, L. latifolia. Wszystkie te rośliny to krzewinki o zdrewniałych pędach, należące do rodziny jasnotowatych i spokrewnione z szałwiami, macierzankami, miętami oraz rozmarynami.

Lawenda 'Meerlo' w ciągu dwóch lat tworzy dużą, zaokrągloną i krzaczastą kępę złożoną z ulistnionych pędów o czworokątnym przekroju. W pełni dojrzała osiąga średnio 80–90 cm we wszystkich kierunkach. Jej ulistnienie, utrzymujące się zimą, tworzą duże, wydłużone i łopatkowate liście. Ich pstre zabarwienie jest tym jaśniejsze, im bardziej suche jest podłoże. Liście te, różniące się wyglądem, pokrywa szary meszek, a ich brzegi są mniej lub bardziej zaopatrzone w drobne ząbki. Przy najlżejszym dotknięciu wydzielają fantastyczny aromat, jednocześnie intensywny i łagodny, który przez krótki czas pozostaje na palcach. Kwitnienie przypada zazwyczaj na czerwiec–lipiec (zależnie od warunków uprawy może rozpocząć się wcześniej lub później). Na szczytach długich, ulistnionych pędów, wyraźnie odcinających się od liści, rozwijają się dłuższe niż u klasycznych odmian kłosy kwiatowe w jasnym fioletowoniebieskim kolorze. Są pachnące i bardzo chętnie odwiedzane przez owady zapylające. Po wysuszeniu ulistnione pędy można umieścić w szafach, aby odstraszały mole.

Ze względu na bujny wzrost, wyjątkowe ulistnienie i niezwykły zapach lawenda Meerlo jest jedną z najlepszych odmian mieszańcowych wywodzących się od lawendy hiszpańskiej. Doskonale sprawdzi się w ciepłym, osłoniętym ogrodzie, w którym nie panują zbyt niskie temperatury i nie stosuje się podlewania, w towarzystwie czystków, rozmarynów, ożanek i innych krzewinek typowych dla suchych zarośli. Można ją także łączyć z trawami, takimi jak Stipa pennata czy Stipa tenuifolia. Ich rozwichrzony pokrój będzie kontrastował z jej zaokrągloną formą, tworząc harmonijną kompozycję. Doskonale zaprezentuje się również wśród wiesiołków, lnu trwałego, asfodeli, wilczomleczy lub ciemnych krzewów, takich jak karłowe iglaki. Szczególnie dobrze komponuje się z niewielkim powojem prowansalskim, znanym jako Convolvulus althaeoides. Warto także łączyć ze sobą kilka odmian lawendy. Stworzą elegancką kompozycję, różnorodną pod względem barwy kwiatów i liści, a także wysokości oraz objętości roślin.

Wskazówka: mrozoodporność tej lawendy nie przekracza -6 °C w bardzo przepuszczalnym i suchym podłożu. Poza najcieplejszymi regionami uprawiaj ją w dużej donicy, którą na zimę przeniesiesz do jasnego, ale nieogrzewanego pomieszczenia.