Lawenda francuska Bandera White

W naturze lawenda francuska rośnie wyłącznie na ubogich, krzemionkowych, suchych i jałowych, doskonale zdrenowanych stanowiskach. Nie znosi letniego podlewania twardą wodą, które ją osłabia i prowadzi do jej zamierania, ponieważ jest bardzo podatna na choroby kryptogamiczne wywoływane połączeniem wysokiej temperatury i wilgoci. Ma niewielką odporność na silne mrozy (do -10 °C), dlatego w chłodniejszych regionach warto uprawiać ją na podwyższonej rabacie, przed południową lub zachodnią ścianą, a także w doniczce, którą można przenieść na zimę do osłoniętego miejsca. Zresztą doskonale nadaje się do uprawy w doniczce.

Zimą lawenda francuska bezwzględnie wymaga doskonałego drenażu, a latem należy utrzymywać ją w suchym podłożu. Lawenda stéchade lepiej się starzeje na ubogiej glebie, ponieważ rośnie wtedy wolniej i ma mniejszą tendencję do ogałacania się u podstawy. Aby ograniczyć to zjawisko, przycinaj ją od najmłodszych lat, po kwitnieniu lub jesienią, tuż nad pierwszymi pąkami widocznymi na zdrewniałych pędach. Lawendy i lawendy pośrednie nigdy nie wypuszczają nowych pędów ze starego drewna. Dzięki temu kępa będzie coraz bardziej się rozkrzewiać, pozostanie zwarta i z czasem utworzy piękne, gęste poduszki. Podczas sadzenia zapewnij lawendom to, co lubią: niewapienny żwir i gruboziarnisty piasek, ale przede wszystkim nie dodawaj podłoża ani nawozu. Podczas przycinania po kwitnieniu nie wyrzucaj przekwitłych kwiatostanów, lecz zbierz je i wykorzystaj do przygotowania saszetek, które pięknie pachną w szafach, a także skutecznie odstraszają mole. Aby przygotować suche bukiety, zbierz świeżo rozwinięte kwiaty lawendy i pozostaw je do wyschnięcia w suchym, przewiewnym miejscu, zawieszone kwiatostanami w dół.