Stellaria holostea - Gwiazdnica wielkokwiatowa

Stellaria holostea, znana również jako Rabelera holostea, nosząca zwyczajową nazwę gwiazdnica wielkokwiatowa, to zimozielona bylina o białych, gwiaździstych kwiatach, często spotykana na skarpach i poboczach dróg we Francji, z wyjątkiem rejonów o łagodnym klimacie. Preferuje bowiem gleby żyzne i wilgotne, lekko zacienione. Kwitnie wiosną, tworząc wąskie liście przypominające liście traw. Jest rośliną miododajną. Jej młode pędy, kwiaty i liście są jadalne.

Stellaria holostea należy do rodziny goździkowatych. Rodzaj Stellaria obejmuje około 120 gatunków rocznych i bylin. Gwiazdnica wielkokwiatowa bardzo często występuje w południowej Europie, Afryce Północnej i Azji Mniejszej. We Francji jest bardzo pospolita, z wyjątkiem południa. Rośnie w lasach, na ich obrzeżach i skarpach, na glebach obojętnych lub kwaśnych, wilgotnych, bogatych w składniki odżywcze, w półcieniu. Roślina osiąga 25 cm wysokości i 60 cm szerokości. Z podziemnej, kłączowej, rozłogowej karpy rozwija pędy pokryte naprzeciwległymi, siedzącymi, długimi i wąskimi liśćmi oraz cienkimi, czterokanciastymi łodygami, na których końcach rozwijają się białe kwiaty o średnicy 2–3 cm, zebrane w terminalną wierzchotkę dwuramienną. Regularne kwiaty składają się z 5 dwudzielnych płatków, 10 pręcików i słupka z 3 białymi znamionami widocznymi w środku kwiatu. Roślina łatwo się rozsiewa i może rozmnażać się wegetatywnie za pomocą kłączy. Owocami są torebki zawierające tylko jedno nasiono. Dzięki samosiewowi może stać się ekspansywna.

Uprawa Stellaria holostea w odpowiednich warunkach nie sprawia trudności. Roślina dobrze rośnie w glebie świeżej do wilgotnej, przepuszczalnej, na słońcu lub w półcieniu. Posadź ją w naturalnych lub dzikich aranżacjach w towarzystwie niewielkich tawułek, bodziszków kolankowych, trzykrotek i rdestów.

Jej młode pędy, kwiaty i liście można spożywać na surowo w sałatkach, w rozsądnych ilościach, ponieważ roślina ma lekko przeczyszczające działanie.