Kolekcja 3 maków wschodnich: 'Victoria Louise', 'Perry's White', 'Patty's Plum'

Ta kolekcja 3 maków wschodnich kwitnie od czerwca do lipca, mieniąc się odcieniami bieli, różu i fioletu. Duże kwiaty o płatkach przypominających pomięty jedwab, w akwarelowych tonacjach i ozdobionych pięknymi, ciemnymi plamami u nasady, osadzone są na pędach kwiatostanowych o wysokości blisko metra. Z całym swoim wdziękiem górują nad bujnymi i nieco chaotycznymi liśćmi, które wyróżniają się na rabatach. Mak wschodni, częsty w ogrodach plebańskich, to mrozoodporna bylina, bardzo łatwa w uprawie na każdej dobrej, głębokiej glebie, w pełnym słońcu.

W skład kolekcji wchodzą:

- 1 mak Victoria Louise, należący do : najbardziej spektakularnych odmian. Jego kwiaty, osadzone na łodygach o wysokości 90 cm, są bardzo duże, mają 15–20 cm średnicy i zachwycają niezwykłą świetlistością. Ich urzekający, łososioworóżowy kolor podkreśla środek z niemal niebieskimi pręcikami oraz piękne, czarnofioletowe plamy u nasady płatków.

- 1 mak Perry's White: duża i wspaniała odmiana osiągająca 90 cm wysokości w czasie kwitnienia, o białych kwiatach o średnicy 10–15 cm, z różowym cieniem i pięknymi, niemal czarnymi plamami pośrodku. Ich środek ma różowe i bordowe zabarwienie.

- 1 mak Patty's Plum: osiągający 70 cm wysokości w czasie kwitnienia, z bardzo pięknymi kwiatami o średnicy 10 cm, w delikatnym fioletoworóżowym kolorze z nutą jasnej śliwki i szarymi refleksami, ozdobionymi brunatnopurpurowymi plamami.

Papaver orientale, nazywany również makiem Turneforta, to bylina z rodziny makowatych, pochodząca z Azji. Roślina ta ma mocne, owłosione łodygi o wysokości od 70 do 90 cm, zależnie od odmiany. Tworzy krzaczastą kępę, która z każdym rokiem staje się coraz bujniejsza. Jej szerokie, szorstkie, głęboko powcinane i owłosione liście mają bardzo dekoracyjny szarobłękitny lub srebrzysty połysk. Mięsiste i głębokie korzenie maku wschodniego źle znoszą przesadzanie, szczególnie u dorosłych roślin.

Maki wschodnie to bardzo dobre byliny na rabaty. Za ich dużymi kwiatami o pomiętych płatkach kryje się niezwykle odporna roślina, zdolna do życia na ubogich, kamienistych i suchych latem glebach. Po obfitym kwitnieniu pod koniec wiosny mak zaczyna zasychać: najpierw zasychają pędy kwiatostanowe, które można wykorzystać w suszonych bukietach, a następnie liście. Roślina całkowicie znika, przechodząc w stan spoczynku w środku lata, po czym pojawia się ponownie jesienią i zakwita po raz drugi, gdy tylko temperatury stają się łagodniejsze. Mak wschodni nie toleruje jedynie zimowej wilgoci. Na ciężkich glebach rozwiązaniem jest zastąpienie gliniastej ziemi w dołku sadzeniowym czystym piaskiem.

Maki wschodnie równie dobrze pasują do wyrafinowanych rabat, jak do ogrodów plebańskich czy kompozycji w stylu wiejskim. Ich owłosione i nieco chaotyczne liście tworzą bujną, owłosioną kępę, która wyróżnia się na rabatach. Połącz je z bylicami, lawendami, astrami, jastrunami, wysokimi ostami i kocimiętkami o lekkim kwitnieniu. Pięknie komponują się również z rozchodnikami okazałymi, których liście rozwijają się latem, a także z czarnuszkami damasceńskimi i kosmosami, tworząc letnią aranżację w delikatnych kolorach. W każdym przypadku połącz je z bylinami, ponieważ wypełnią przestrzeń pozostawioną pustą po kwitnieniu.