Mak wschodni Manhattan

Mak wschodni 'Manhattan' to piękna odmiana maku wschodniego. Korony z pogniecionego jedwabiu, duże jak piwonie, mają jasnoliliową barwę z ciemnopurpurową plamą w środku i rozwijają się późną wiosną oraz latem. Jedwabiste, nieco nieuporządkowane ulistnienie tworzy okazałą kępę o niebieskawozielonej barwie, wyróżniającą się na rabatach. To odmiana krępa, odporna na wiatr i deszcz. Od dawna uprawiana w ogrodach plebańskich, jest łatwa w uprawie na każdej dobrej, głębokiej glebie, w pełnym słońcu.

Mak wschodni to bylina zielna z rodziny makowatych, pochodząca z Azji. Odmiana 'Manhattan' jest hybrydą z serii 'New York', wyhodowaną, aby zapewnićlepsząodporność na wiatr i deszcz. Roślina ma mocne pędy o wysokości około 70 cm. Tworzy krzaczastą kępę osiągającą 40 cm wysokości (samo ulistnienie) i 50 cm szerokości. Kwitnienie rozpoczyna się na początku czerwca i trwa przez lipiec, zwykle kończąc się pod wpływem upału i suszy. Każdy pęd kwiatowy zakończony jest pojedynczym, zwisającym pąkiem, który unosi się ku niebu, rozwijając się w duży kwiat o średnicy około15 cm, z pogniecionymi płatkami ułożonymi w 2 rzędach, w delikatnym różowoliliowym kolorze i z ciemnopurpurowymi plamami u nasady korony. Kwiat pozostaje rozwinięty przez kilka godzin, po czym zrzuca płatki. Dobrze zadomowione rośliny wytwarzają kilka pędów kwiatowych, zapewniając pojawianie się kolejnych kwiatów przez około 3 tygodnie. Po zakończeniu kwitnienia ulistnienie zaczyna zanikać, a jesienią ustępuje miejsca małej rozecie przyziemnej, co jest charakterystyczne dla przystosowania do wysokich temperatur i suszy letniej. Roślina ma duże, szorstkie, powcinane i owłosione liście, nadające imbardzo dekoracyjny szaroniebieski odcień. Mięsiste, głęboko sięgające korzenie tego maku wschodniego źle znoszą przesadzanie, szczególnie u dorosłych roślin.

Maki wschodnie równie dobrze sprawdzają się na wyszukanych rabatach, jak i w ogrodach plebańskich czy kompozycjach naturalistycznych. Połącz je z bylicami, lawendami, astrami i kocimiętkami o lekkim kwitnieniu. Pięknie komponują się także z rozchodnikami okazałymi, których ulistnienie rozwija się latem, z czarnuszkami damaszeńskimi i kosmosami, tworząc letnią aranżację w delikatnych kolorach. W każdym przypadku warto sadzić je w towarzystwie bylin, które wypełnią miejsce pozostawione puste po kwitnieniu.

Całkowicie znika, przechodząc w stan spoczynku w środku lata, a jesienią odrasta, by zakwitnąć po raz drugi, gdy tylko temperatury stają się łagodniejsze.