Mak wschodni Prinzessin Viktoria Luise

Papaver Orientale Princesse Victoria Louise (Prinzessin Victoria Louise) należy do najbardziej spektakularnych maków wschodnich. Jego kwiaty są bardzo duże i niezwykle świetliste. Wyglądają, jakby zostały wykonane z jedwabnej krepy o zachwycającej łososioworóżowej barwie, podkreślonej przez niemal niebieski środek z pręcików oraz piękne, ciemne plamy u nasady płatków. Te korony kwiatowe rozwijają się w czerwcu i lipcu na wysokich łodygach, górując całym swoim urokiem nad bujnymi i nieco nieuporządkowanymi liśćmi, które wyróżniają się na rabatach. Dobrze znany z ogrodów plebańskich mak wschodni to mrozoodporna bylina, bardzo łatwa w uprawie na każdej dobrej, głębokiej glebie, w słońcu. Jego ulistnienie całkowicie zanika w pełni lata, gdy roślina przechodzi w stan spoczynku, a jesienią ponownie się pojawia, by zakwitnąć po raz drugi, gdy tylko temperatury staną się łagodniejsze.

Papaver orientale to bylina z rodziny makowatych, pochodząca z Azji. Odmiana 'Princess Victoria Louise' jest wspaniałą odmianą wyselekcjonowaną z tego gatunku. Roślina ma mocne łodygi kwiatowe o wysokości około 80 cm. Tworzy krzaczastą kępę osiągającą 40–50 cm wysokości (same liście) i 60 cm szerokości. Kwitnienie rozpoczyna się w czerwcu i trwa przez lipiec, zwykle kończąc się pod wpływem upału i suszy. Każda łodyga kwiatowa ma na końcu pojedynczy, zwisający pąk, który unosi się ku niebu. Pomarszczone w pąku płatki rozwijają się podczas kwitnienia niczym skrzydła motyla, tworząc bardzo duży kwiat o średnicy około 15–20 cm, złożony z 4 grubych, karbowanych płatków ułożonych w dwóch rzędach i tworzących mniej lub bardziej płytką miseczkę. Ich barwa jest delikatnie i świetliście łososioworóżowa, z czarnofioletowymi plamami u nasady. Środek kwiatu wypełniają liczne pręciki w bardzo ciemnym fiolecie z niebieskawymi refleksami. Kwiat pozostaje rozwinięty przez kilka godzin, po czym zrzuca płatki. Dobrze ukorzenione rośliny wytwarzają kilka łodyg kwiatowych, zapewniając pojawianie się kolejnych kwiatów przez około 3 tygodnie. Po zakończeniu kwitnienia liście zaczynają zanikać, a jesienią ustępują miejsca niewielkiej rozecie przyziemnej, co świadczy o przystosowaniu rośliny do wysokich temperatur i suszy letniej. Wiatr rozsiewa nasiona, potrząsając owocem. Roślina ma duże, szorstkie, silnie powcinane i owłosione liście w ciemnozielonym kolorze. Mięsiste, głębokie korzenie tego maku wschodniego źle znoszą przesadzanie, szczególnie u dorosłych roślin. W suchym klimacie roślina całkowicie znika latem z powierzchni gleby.

Maki wschodnie, ze swoimi kwiatami przypominającymi olbrzymie maki polne, równie dobrze prezentują się na wyrafinowanych rabatach, w ogrodach plebańskich, jak i w kompozycjach o charakterze wiejskim. Zestaw je z bylicami, jastrunami, wysokimi ostami, rumiankami, lawendami, astrami oraz kocimiętkami o prostych, pełnych uroku kwiatach. Pięknie komponują się także z różami pastelowymi i rozchodnikami okazałymi, których liście rozwijają się latem, a także z czarnuszkami damasceńskimi i kosmosami, tworząc letnią aranżację w delikatnych kolorach. W każdym przypadku połącz je z bylinami, które wypełnią pustą przestrzeń pozostawioną po kwitnieniu. Owoce maków, często dekoracyjne, bywają wykorzystywane w kompozycjach z suchych bukietów. Możesz również przygotować bukiety z kwiatów zebranych w pąkach.

Roślina całkowicie zanika w pełni lata, przechodząc w stan spoczynku, a jesienią ponownie się pojawia, by zakwitnąć po raz drugi, gdy tylko temperatury staną się łagodniejsze.