Naparstnica Mertona

Digitalis x mertonensis, naparstnica Mertona, zachwyca okazałym kwitnieniem w kolorze truskawkowego różu. Kłos kwiatowy jest bardziej zwarty i szerszy niż u naparstnicy purpurowej. Jej krótkie, lecz mocne pędy kwiatostanowe dźwigają duże kwiaty, wewnątrz pokryte purpurowymi plamkami. Bylina krótkowieczna, ale zdolna do samosiewu, jest cenną rośliną na rabaty w półcieniu, przy zagospodarowanych obrzeżach ogrodu i do kompozycji o naturalnym charakterze.

Wyhodowana w 1926 roku w John Innes Horticultural Institution w Merton w Anglii, Digitalis × mertonensis łączy w sobie naparstnicę purpurową i naparstnicę zwyczajną. Z tego płodnego krzyżowania powstała roślina bardziej zwarta niż pierwszy z rodziców, ale obdarzona dużymi, aksamitnymi dzwonkami w kolorze truskawkowego różu z miedzianym odcieniem. Roślina tworzy przyziemną rozetę lancetowatych do owalnych, drobno ząbkowanych liści, ciemnozielonych i lekko owłosionych od spodu, które są dość dekoracyjne. Ulistnienie częściowo utrzymuje się podczas łagodnych zim, a następnie odnawia wiosną w chłodniejszych regionach. Od maja proste, sztywne i ulistnione pędy wznoszą się na wysokość 70–90 cm, ponad kępą o szerokości 30–40 cm. Dość grube kłosy kwiatowe mają liczne kwiaty, które otwierają się stopniowo od podstawy ku wierzchołkowi. Każda rurkowata korona osiąga 6 cm długości. Jej przygaszona różowa barwa, z domieszką fioletu i miedzi, stanowi połączenie purpuroworóżowej barwy D. purpurea i delikatnej żółci D. grandiflora. Jaśniejsza gardziel jest nakrapiana purpurowymi plamkami i otoczona delikatnym meszkiem, który podkreśla aksamitny wygląd kwiatu. Kwiaty lekko zwisają, odsłaniając dolną wargę i swoje cętki. Główne kwitnienie przypada na okres od maja do lipca. Usuwaj środkowy kłos, gdy tylko przekwitnie, aby pobudzić tworzenie kwitnących rozgałęzień; pozostawienie kilku torebek nasiennych pod koniec kwitnienia pozwala natomiast uzyskać samosiew. Jest on cenny, ponieważ ta naparstnica nie dorównuje długowiecznością dużym bylinom rabatowym: jeden egzemplarz żyje od dwóch do czterech lat. W przeciwieństwie do wielu mieszańców jest płodna i wiernie rozmnaża się przez wysiew, jeśli nie zostanie zapylona przez inne blisko spokrewnione naparstnice. Cecha ta wynika z jej tetraploidalnego pochodzenia, uzyskanego po pierwszych krzyżowaniach D. purpurea i D. grandiflora. Kwiaty bogate w nektar i pyłek odwiedzają trzmiele. Wszystkie części rośliny zawierają glikozydy nasercowe toksyczne w przypadku spożycia.

Posadź tę piękną odmianę przy jasnym obrzeżu ogrodu lub na rabacie w stylu angielskim, w nieregularnych grupach z innymi naparstnicami i w pobliżu swoich róż krzewiastych. Możesz także połączyć ją z jarzmianką większą 'Buckland', bodziszkiem żałobnym 'Album', gilenią trójlistkową oraz nerecznicą Wallicha 'Jurassic Gold', które lubią próchniczną glebę, pozostającą świeżą, oraz światło rozproszone.