Opuntia microdasys var. pallida

Opuncja drobnokolczasta Opuntia microdasys var. pallida, nazywana czasem „kaktusem królicze ucho”, to silnie krzewiący się sukulent o interesującym pokroju. Znacznie rzadsza niż gatunek typowy, odmiana pallida wyróżnia się bladożółtymi glochidami oraz członami w żółtawozielonym kolorze. Odporna na suszę, ale wrażliwa na wilgotne i chłodne zimy, najłatwiej uprawiać ją w ogrodzie skalnym na wybrzeżu Morza Śródziemnego. W doniczce zimą najlepiej przenieść ją na werandę lub do chłodnego, jasnego pomieszczenia.

Opuncja drobnokolczasta Opuntia microdasys var. pallida doskonale korzysta z pobytu na zewnątrz od wiosny do jesieni, w bezpośrednim słońcu. Przed pierwszymi przymrozkami przenieś ją do bardzo jasnego, suchego i nieprzemarzającego miejsca. Zimą znosi ogrzewane pomieszczenia, jeśli ma zapewnioną wystarczającą ilość światła i jest podlewana bardzo oszczędnie.

Opuntia microdasys var. pallida należy do rodziny kaktusowatych. Gatunek typowy, o żółtych glochidach, pochodzi z półpustynnych regionów Meksyku. Jego nazwa naukowa, Opuntia microdasys, wywodzi się od greckich słów „mikros” (mały) i „dasys” (owłosiony), nawiązujących do glochidów pokrywających jego człony. Odmiana pallida różni się od niego przede wszystkim bladożółtymi glochidami. Jak u wszystkich opuncji, roślina ma krótki, krępy pień, który z wiekiem drewnieje i rozgałęzia się na spłaszczone, mięsiste pędy złożone z członów nazywanych artykułami, gałęziakami lub członami opuncji. Opuntia microdasys var. pallida tworzy niski, gęsty i silnie krzewiący się krzew, osiągający zwykle 80–90 cm wysokości w pełni dojrzałości, a w otwartym gruncie może rozrosnąć się do 2 m szerokości. W doniczce pozostaje bardziej zwarta. Jej człony (gałęziaki), owalne i spłaszczone, mają oliwkowe zabarwienie i są pokryte licznymi małymi kępkami glochidów o barwie od żółtej do brązowej, osiągających 2–3 mm. Glochidy te, choć dekoracyjne, są bardzo cienkie i przy najmniejszym kontakcie mogą przyczepić się do skóry.
Kwitnienie rozpoczyna się wiosną, ale w uprawie występuje rzadko, z wyjątkiem roślin uprawianych w otwartym gruncie w rejonach o łagodnym klimacie. Kwiaty jasnożółte, o średnicy 3–5 cm, rozwijają się na końcach gałęziaków, a po ich przekwitnięciu pojawiają się czerwone, jajowate owoce. Podobnie jak gatunek typowy, odmiana ta nadaje się do uprawy w strefach mrozoodporności USDA od 9a do 10b i dobrze rośnie w glebie dobrze przepuszczalnej, na stanowisku w pełnym słońcu. W naturalnym siedlisku porasta piaszczyste i kamieniste tereny, często w towarzystwie innych gatunków kserofitycznych.

Opuntia microdasys var. pallida doskonale sprawdza się w suchych ogrodach, na suchych skalniakach, ubogich skarpach i w kompozycjach śródziemnomorskich. Roślina pozostaje jednak bardzo wrażliwa na mróz i zimową wilgoć. Bardzo dobrze rośnie w doniczce, na słonecznym tarasie lub balkonie. Naturalnie komponuje się z innymi roślinami kserofitycznymi, takimi jak rojniki o barwnych rozetach, Sedum reflexum – zimozieloną rośliną okrywową o niebieskawym zabarwieniu – oraz Echinocactus grusonii, kulistym kaktusem o efektownym pokroju. Posadzone w grupie, rośliny te tworzą wspaniałe kompozycje na podłożu żwirowym. Aby uzyskać naturalny efekt, możesz uzupełnić je roślinami okrywowymi, takimi jak Delosperma, które oferują efektowne letnie kwitnienie.

Opuntia microdasys łatwo rośnie w uprawie domowej, na bardzo jasnym stanowisku lub w pełnym słońcu, w bardzo przepuszczalnym podłożu i przy podlewaniu w dłuższych odstępach: podlewaj ją tylko wtedy, gdy podłoże jest całkowicie suche, a zimą prawie wcale. Możesz przenieść ją na zewnątrz gdy tylko nocne temperatury przekroczą 10–12 °C, ustawiając ją w ciepłym, suchym i słonecznym miejscu, osłoniętym przed deszczem. Jesienią trzeba przenieść ją do pomieszczenia, gdy temperatury spadną poniżej 8–10 °C.