Aquilegia sibirica

Orlik syberyjski (Aquilegia sibirica,), zwany również orlikiem syberyjskim, jest rzadkim w uprawie dzikim gatunkiem, który kwitnie w górach umiarkowanej strefy Azji, niedaleko cieków wodnych. Późną wiosną i latem pojawiają się na nim lekko zwisające, dwubarwne kwiaty o porcelanowoniebieskiej barwie z fioletowym odcieniem, z białymi i bardzo jasnożółtymi akcentami. Smukłe łodygi kwiatowe wyrastają z ładnej kępy szarozielonych, silnie powcinanych liści. To bardzo mrozoodporna bylina, przystosowana do uprawy w alpinariach.

Aquilegia sibirica to bylina z rodziny jaskrowatych. Jej zasięg występowania rozciąga się od Kazachstanu przez Syberię i Mongolię po zachodnie Chiny. W naturze można ją spotkać na wysokości od 1600 do 2000 m, na brzegach strumieni. Jej wymagania uprawowe są jasno określone: lubi górski klimat, nie znosi upałów i preferuje gleby lekko wilgotne, ale przepuszczalne. Jest to bylina kłączowa, która tworzy kępy o wysokości około 40 cm. Liście pojawiają się wiosną. Są dwukrotnie trójdzielne, złożone z 3 nerkowatych listków, osiągających do 5 cm szerokości, od spodu omszonych. Kwitnienie przypada od czerwca do lipca, choć w zależności od klimatu może rozpocząć się nieco wcześniej. Kwiaty o średnicy 4 cm składają się z niebieskich płatków z białym nalotem i jasnożółtym brzegiem oraz fioletowoniebieskich działek kielicha wyposażonych w krótkie ostrogi, zakrzywione u nasady. Są zebrane po 2–4 w wierzchotki szczytowe na wzniesionych łodygach kwiatowych. Część nadziemna rośliny, zanikająca na zimę, nie jest wówczas widoczna.

Ten orlik syberyjski zachwyci kolekcjonerów roślin alpejskich i miłośników rzadkich gatunków botanicznych. Mimo doskonałej mrozoodporności Aquilegia nie należy być może do najłatwiejszych w uprawie: od wiosny do początku lata potrzebuje dostatecznej wilgotności, natomiast od końca lata aż do jesieni podłoże powinno być bardziej suche. Jej kłącze źle znosi również zimą gleby jednocześnie zamarznięte i podmokłe. W chłodnym, ale dość słonecznym alpinarium możesz uprawiać ją wraz z innymi roślinami alpejskimi, takimi jak goryczka alpejska czy na przykład szarotka alpejska.