Pierwiosnek kwiecisty - Primula florindae

Pierwiosnek kwiecisty, nazywany również pierwiosnkiem tybetańskim lub pierwiosnkiem olbrzymim, to najbardziej pachnący ze wszystkich pierwiosnków i jeden z największych. Ta tybetańska bylina zrzucająca liście wznosi wysoko, późną wiosną, swoje baldachy siarkowożółtych dzwoneczków, wdzięcznie pochylonych ku ziemi, kontrastujących z szerokimi, marszczonymi liśćmi o intensywnie zielonej barwie. Preferuje słońce i gleby świeże, ma nieco naiwny urok dzikich roślin i doskonale rośnie w pobliżu punktów wodnych, na rabatach, nawet na glebach podmokłych.

Pochodzący z południowo-wschodniego Tybetu, gdzie rośnie masowo w pobliżu cieków wodnych, aż do wysokości 4000 m n.p.m., pierwiosnek kwiecisty jest byliną należącą do rodziny Primulaceae.  Od wiosny tworzy rozetę dużych liści odziomkowych o średnicy co najmniej 50 cm. Są one owalne, ząbkowane, marszczone i mają bardzo intensywnie zielony kolor. U nasady gwałtownie się zwężają, przechodząc w długi ogonek liściowy. Późną wiosną lub na początku lata z liści wyrasta kilka pełnych łodyg, pokrytych woskowym nalotem na końcach. Każda z nich na wysokości co najmniej 70 cm dźwiga jeden lub dwa baldachy złożone z 20–40 małych, siarkowożółtych, oprószonych kwiatów w kształcie dzwoneczków, o długości od 1 do 2 cm, pochylonych ku ziemi na końcach długich ogonków. Wydzielają intensywny i bardzo przyjemny zapach. Jako bylina krótkowieczna ten pierwiosnek zapewnia sobie trwałość dzięki samosiewowi. Dlatego nie należy przycinać pędów kwiatostanowych, lecz pozostawić je do przekwitnięcia, aby nasiona mogły rozsiać się pod koniec lata, a młode siewki zapewniły ciągłość gatunku następnej wiosny.

Pierwiosnek tybetański to roślina o dużej wartości dekoracyjnej, która znajdzie miejsce na słońcu lub w półcieniu, w wilgotnym ogrodzie skalnym, na rabatach, obrzeżach rabat, trawnikach i w ogrodach naturalistycznych. Dobrze będzie się czuł na brzegach punktów wodnych, w towarzystwie przywrotnika miękkiego, bylicy mlecznobiałej, a także w kompozycjach z wiązówkami, tojeściami i tawułkami.

Etymologia: „primula” pochodzi od łacińskiego słowa primus = pierwszy, co nawiązuje do wczesnego kwitnienia tych roślin, natomiast „florindae” oznacza liczne kwiaty.