Rudbekia nibykutnerowata Henry Eilers

Rudbekia nibykutnerowata 'Henry Eilers', spokrewniona z dużymi jeżówkami, to wysoka, niezwykła i miododajna bylina, niezastąpiona w naturalistycznym ogrodzie. Obficie kwitnie i tworzy ciemnozielone, owłosione ulistnienie, sięgające aż po wierzchołki bardzo odpornych na wiatr łodyg kwiatowych. Od lata do jesieni nieprzerwanie pojawiają się na niej przyjemnie pachnące kwiaty przypominające żółte jastruny z dużym, brunatnoczerwonym środkiem. Wyróżniają się oryginalnym kołnierzem zwiniętych języczków, które rozszerzają się na końcach w łopatkowaty kształt. Lubiana przez owady i ptaki, ta dziko wyglądająca roślina zyska uznanie każdego ogrodnika posadzona z tyłu rabat, gdzie jesienią jej słoneczne kwiaty będą współgrać z płomiennymi liśćmi krzewów. Choć dobrze znosi suche gleby, rudbekia ta najpiękniej rośnie w głębokiej, świeżej glebie, na słońcu, ale także w półcieniu.

Rudbeckia subtomentosa należy do rodziny astrowatych. Ta wysoka bylina pochodzi ze Środkowego Zachodu Stanów Zjednoczonych, z gór Ozark i rozległych równin południowej części kraju. W naturze rośnie w bardzo różnych miejscach: w widnych lasach, na suchych lub wilgotnych łąkach oraz wzdłuż strumieni. Odmianę 'Henry Eilers' odkrył zapalony ogrodnik, który nadał jej swoje imię. Znalazł ją wśród dzikiej populacji R. subtomentosa, rosnącą na brzegu cieku wodnego w stanie Illinois i wyróżniającą się oryginalnym kwitnieniem. Jest to zatem wyjątkowo silna i odporna bylina, zdolna przetrwać suszę, niewrażliwa na silne wiatry i dobrze znosząca trudne gleby.

Tworzy kępę mocnych, bardzo wyprostowanych łodyg, które z łatwością osiągają 1,50 m wysokości, przy szerokości 60–70 cm. Jej ulistnienie tworzą całobrzegie, naprzemianległe, owalne i wydłużone liście o zaostrzonych wierzchołkach. Są grube i owłosione, a ich barwa jest pięknie ciemnozielona. U dołu łodygi osiągają większe rozmiary. Po wyschnięciu liście wydzielają zapach przypominający wanilię. Gdy pod koniec lata, zazwyczaj w sierpniu, rozpoczyna się kwitnienie, niezwykłe widowisko trwa nadal: na końcach długich łodyg pojawiają się pojedyncze koszyczki kwiatowe w kształcie jastrunów, o średnicy 6 cm, z języczkowatymi kwiatami w kolorze złocistożółtym, całkowicie zwiniętymi i ciekawie spłaszczonymi na końcach. Otaczają one lekko wypukły środkowy stożek w kolorze ciemnobrązowym, z purpurowymi refleksami. Pozostawione na miejscu nasiona przyciągają ptaki, dostarczając pożywienia szczygłom i sikorom na początku zimy.

Wykorzystaj wyrazisty charakter rudbekii i połącz ją z roślinami o krótkim okresie kwitnienia w „mix-borderze” inspirowanym ogrodami wiejskimi. Wybierz odmiany o delikatniejszych, niemal pastelowych barwach, aby złagodzić, a nawet okiełznać jej dominującą żółtą kolorystykę. Posadzona w głębi rabaty, będzie wspaniale wyglądać w towarzystwie astrów, traw (Panicum virgatum), pnączy tworzących kwiatowe girlandy (powojnik 'Grace'), bylin (bylica 'Silver Queen', biały ostrogowiec, kłosowiec pomarszczony 'Alabaster' i pysznogłówka) oraz dalii (odmiany 'Bishop of Dover' i 'Leicester'). Posadzona w dużej grupie przed grupami krzewów, rudbekia 'Henry Eilers' będzie zachwycająco komponować się z jesiennym ulistnieniem trzmielin liściastych, perukowców, Hydrangea quercyfolia, parrocji perskiej...