Serduszka kapturkowata - Dicentra cucullaria

Dicentra cucullaria, nazywana niekiedy serduszką kapturkowatą, jest krewniaczką naszych serduszek, pochodzącą z lasów Ameryki Północnej i Kanady, a tym samym doskonale znosi surowe zimy. Ta urocza, niewielka bylina, rzadko spotykana w sprzedaży, ma jednak niemało wdzięku i charakteru: rozwija piękne, szarozielone z niebieskawym odcieniem, bardzo drobno powcinane liście, a wiosną zdobi się niewielkimi, białymi kwiatami z żółtymi wargami, przypominającymi kształtem ośle czapki. Roślina zimuje w glebie w postaci skupiska małych cebulek i z czasem może tworzyć niezwykłe kobierce w chłodnych, zacienionych miejscach ogrodu, na niewapiennej glebie.

Dicentra cucullaria, nazywana również „holenderskimi majtkami” ze względu na kształt kwiatów, jest byliną z rodziny dymnicowatych, podobnie jak dymnice, kokorycze i serduszka. Rośnie w lasach i górskich zaroślach we wschodniej części Ameryki Północnej, gdzie rozwija się w szczelinach skalnych lub u podstawy pni drzew, niekiedy rozrastając się w piękne kolonie na glebach bogatych w próchnicę.

Serduszka kapturkowata zasługuje na wypróbowanie w naszych wilgotnych regionach lub w górach, w lesie lub w chłodnym i zacienionym ogrodzie skalnym. Doskonale pasuje do ogrodów inspirowanych naturą, posadzona w grubej warstwie bogatej, świeżej próchnicy. W okresie letniego spoczynku nie przeszkadza jej nieco bardziej sucha gleba. Można ją łączyć z innymi bylinami, które nie obawiają się konkurencji korzeni drzew ani krzewów. Posadź ją na przykład w towarzystwie kokoryczki, paproci i mrozoodpornych fuksji, kokoryczy, purpurowej dąbrówki rozłogowej, zawilców japońskich, naparstnicy bałkańskiej oraz innych serduszek. Miłośnicy roślin kolekcjonerskich mogą również spróbować uprawiać ją w doniczkach, w lekkim i bardzo żyznym podłożu, pamiętając o regularnym podlewaniu miękką wodą.

Większość serduszek przechodzi latem w stan spoczynku, co nie ma jednak negatywnego wpływu na ponowne rozpoczęcie wzrostu sadzonek