Senecio talinoides subsp. mandraliscae

Starzec mandraliscae to krzewinkowa, zimozielona roślina wrażliwa na mróz, bardzo ceniona w łagodnym klimacie za przepiękne niebieskie liście pokryte srebrzystą pruina. Może wznosić się na wysokość do 1 m, a z czasem rozrasta się na boki, jeśli zapewni się jej odpowiednio dużo miejsca. Latem kwitnie, tworząc kremowobiałe koszyczki osadzone wysoko ponad ulistnieniem. Ta południowoafrykańska roślina jest wrażliwa na chłód i znosi jedynie bardzo lekkie przymrozki, pod warunkiem że gleba pozostaje sucha. Uprawa w dużej doniczce, w lekkiej glebie, nie sprawia trudności i pozwala chronić ją przed mrozem zimą.

Starzec talinoides ssp. mandraliscae, nazywany przez anglojęzycznych ogrodników Blue Finger, to niewielka, okrywowa krzewinka z rodziny astrowatych, pochodząca z Afryki Południowej. Jej dokładne pochodzenie jest obecnie nieco kontrowersyjne. Niektórzy specjaliści przypuszczają, że może być mieszańcem ze starcem citriformis, powstałym w wyniku spontanicznego krzyżowania, do którego miało dojść w jednym z ogrodów w Afryce Południowej. W każdym razie jest to najbardziej niebiesko ubarwiona forma starca talinoides.

Ten starzec tworzy niski, silnie rozgałęziony krzew o wysokości najwyżej 1 m, który z czasem rozrasta się na szerokość ponad 2 m. Jego płożące, mięsiste pędy bardzo łatwo ukorzeniają się w kontakcie z podłożem. Roślina rośnie w równym, dość szybkim tempie, zwłaszcza podczas opadów, głównie pod koniec lata i wiosną. Jej wygląd w młodości różni się od wyglądu dojrzałej rośliny: młode egzemplarze mają krótkie gałązki pokryte krótkimi liśćmi. Dorosłe gałązki wytwarzają natomiast dłuższe liście, osiągające do 10 cm, wąskie, zwężające się ku końcom, cylindryczne, soczyste, wzniesione i bardzo niebieskie. Są one pokryte woskową warstwą oraz białym nalotem, które chronią je w okresach upałów i suszy. W naszych warunkach klimatycznych kwitnienie przypada zazwyczaj pod koniec lata. Spomiędzy liści wyrastają ulistnione u podstawy, rozgałęzione łodygi kwiatowe, na których końcach pojawiają się kwiatostany w postaci niewielkich, dość niepozornych kremowobiałych koszyczków.

Wrażliwa na mróz krzewinka ta może podobno znieść temperaturę do -5 °C, jeśli zimą rośnie w całkowicie suchej glebie. Z tego względu starzec mandraliscae nadaje się do uprawy w otwartym gruncie tylko na wąskim pasie wybrzeża śródziemnomorskiego, nazywanym strefą uprawy drzew pomarańczowych. W tym regionie często sadzi się go pod wysokimi palmami jako rozległą roślinę okrywową lub w dużych ogrodach skalnych, w towarzystwie starca vira vira, chabra pięknego, ajanii spokojnej, słonecznicy Coopera i wielu innych roślin ciepłego klimatu, preferujących suche podłoże. Na szczęście wszędzie indziej można go z łatwością uprawiać w dużej doniczce. Najważniejsze jest zapewnienie dobrego drenażu na dnie pojemnika oraz bardzo lekkiego, dobrze przepuszczalnego podłoża. W takich warunkach roślina szczególnie doceni podlewanie latem. Nie zapomnij zimą przenieść jej w miejsce zabezpieczone przed mrozem — jasne, przewiewne i chłodne — oraz znacznie ograniczyć podlewanie.