Tiarella Mystic Mist

Tiarella 'Mystic Mist' – dosłownie „Mystyczna mgła” – nosi swoją nazwę wyjątkowo trafnie. Ta nowa odmiana mieszańcowa zachwyca i oczarowuje unikalnymi liśćmi, tajemniczo oprószonymi białą mgłą. Jej zimozielone, zaokrąglone liście przypominają liście żurawek; ich wodnozielona blaszka liściowa jest dodatkowo pokryta szerokimi, ciemnymi plamami promieniującymi od głębokich, ciemnobrązowoczerwonych nerwów. Jesienne i zimowe liście są nieodparcie piękne, różowopomarańczowe i jakby oszronione bielą. Ich urodę podkreśla piękne wiosenne kwitnienie – puszyste, białe do bardzo jasnokremowych kłosów. Ta wspaniała, mrozoodporna bylina rozrasta się na boki, tworząc doskonałą, wyjątkowo barwną roślinę okrywową do chłodnego cienia.

Tiarella 'Mystic Mist' należy do rodziny skalnicowatych. Ta odmiana mieszańcowa powstała między innymi z udziałem Tiarella cordifolia. Jest kuzynką żurawek, z którymi bardzo łatwo się krzyżuje. Pochodzi z północnoamerykańskich lasów. Osiąga około 30 cm wysokości i szerokości. Tiarella tworzy rozłożystą kępę. Jej zimozielone liście są naprawdę niezwykłe o każdej porze roku. Dłoniaste, klapowane liście w jasnym kolorze zielonym, całkowicie nakrapiane bielą, mają około 8 cm długości, są pięknie marszczone i ozdobione ciemną, centralną plamą w kształcie gwiazdy, podążającą wzdłuż nerwów. Jesienią i zimą liście przybierają wspaniałe odcienie różu i delikatnej pomarańczy. Barwy te stają się jeszcze intensywniejsze, gdy zimą temperatura spada. W maju pojawiają się pojedyncze, lekko pachnące kwiaty. Są gęsto rozmieszczone na łodygach o wysokości około 30 cm, tworząc „szczotkowate” kwiatostany. W zależności od tego, jak z czasem blakną, prezentują piękne przejście od jasnej kremowej bieli do bieli. Roślina rozmnaża się przez rozłogi i może szybko pokryć znaczną powierzchnię. Należy zapewnić jej dobre odwodnienie gleby, ponieważ źle znosi wilgoć zastoinową zimą.

W naturze tiarele spotyka się zazwyczaj w środowisku leśnym lub górskim, w świeżej, próchnicznej glebie i chłodnym klimacie. Są więc doskonałymi roślinami do ozdabiania wilgotnych partii ogrodu o charakterze leśnym oraz chłodnych skalniaków w naszych najbardziej północnych regionach. Dobrze komponują się z paprociami, funkiami, niecierpkiem balfourii, kokoryczami, tawułkami. Można je również sadzić na brzegach zbiorników wodnych, w towarzystwie rodgersii, pomarańczowej zimą turzycy ceglastiej lub czernców. Bardzo dobrze rozwijają się także w pojemnikach i skrzynkach na kwiaty ustawionych w cieniu. Posadź je wtedy w mieszance dobrze zdrenowanego podłoża, bez nadmiaru nawozu, latem kontrolując podlewanie, a zimą je ograniczając. Rośliny doniczkowe będą potrzebowały ochrony przed zimnymi zimowymi wiatrami.

Pąki kwiatowe tworzą się latem, ale zaczną się rozwijać i otwierać dopiero po wystawieniu ich w następnym roku na co najmniej 10 tygodni działania niskich temperatur. Chłód jest więc niezbędny do dojrzewania tej byliny.