Tiarella sercolistna Appalachian Trail

Tiarella sercolistna 'Appalachian Trail' to nowa odmiana o wyjątkowo barwnych liściach i dużej trwałości. Ta zaskakująca odmiana ma bordowoczerwone nerwy i plamy, które z upływem sezonu stają się czekoladowobrązowe, na zielonej blaszce liściowej. Od końca maja do sierpnia ponad liśćmi wznoszą się pióropusze białych kwiatów, tworząc piękny kontrast kolorystyczny. Ta niewielka, pełna wigoru bylina kłączowa, najczęściej półzimozielona, szybko i skutecznie pokrywa ziemię w chłodnym cieniu. Jej rozłogowy pokrój pozwala także posadzić ją w wiszącym pojemniku, z którego z entuzjazmem będzie się przewieszać.

Tiarella 'Appalachian Trail' należy do rodziny skalnicowatych (Saxifragaceae). Jest spokrewniona z żurawkami, z którymi bardzo łatwo się krzyżuje. Pochodzi z północnoamerykańskich podszytów leśnych. Osiąga 10 cm wysokości w czasie tworzenia liści, 25–30 cm w okresie kwitnienia, a jej szerokość wynosi od 30 do 50 cm. Ta tiarella tworzy rozłożystą kępę, która rozprzestrzenia się na boki za pomocą łodyg rozłogowych zakorzeniających się na obrzeżach rośliny matecznej. Jej półzimozielone liście są jej największym atutem. Ząbkowane, sercowate i zaokrąglone liście przypominają liście żurawek. Osiągają 10 cm długości, są pięknie marszczone i mają purpurowobordowe plamy promieniście rozchodzące się od nerwów. Z czasem barwa ta ciemnieje i staje się czekoladowobrązowa na zielonym tle. W maju pojawiają się pojedyncze, białe kwiaty, gęsto ułożone w „szczotkowate” kwiatostany na pędach o wysokości około 30 cm. Kwitnienie, wyjątkowo długie jak na ten gatunek, trwa od połowy wiosny do sierpnia. Kontrast między białymi kwiatostanami a zielonymi liśćmi pokrytymi czekoladowobrązowymi plamami jest szczególnie atrakcyjny latem.

W naturze Tiarella cordifolia występuje zazwyczaj w środowisku leśnym lub górskim. Odmiana 'Appalachian Trail' naturalnie znajdzie swoje miejsce w wilgotnym podszycie leśnym, w towarzystwie paproci, niecierpka balfourii, kokoryczek i tawułek. Można ją również wykorzystać jako roślinę na brzeg zbiornika wodnego. Bardzo dobrze będzie się rozwijać także w pojemnikach lub skrzynkach na kwiaty ustawionych w cieniu. Posadź ją wtedy w dobrze zdrenowanym podłożu, bez nadmiaru nawozu, latem kontrolując podlewanie, a zimą je ograniczając. Rośliny doniczkowe będą potrzebować ochrony przed zimnymi, zimowymi wiatrami.

Pąki kwiatowe powstają latem, ale zaczną się rozwijać i rozkwitną dopiero po wystawieniu na działanie niskich temperatur przez co najmniej 10 tygodni w następnym roku. Chłód jest zatem niezbędny do dojrzewania tej byliny.