Euphorbia mellifera

Wilczomlecz miododajny, czyli Euphorbia mellifera, to duża bylina, która pokrojem przypomina raczej krzew. W sprzyjających warunkach może osiągnąć 2 m wysokości i szerokości: potrzebuje słonecznego stanowiska osłoniętego od zimnych wiatrów, gleby raczej próchnicznej, przepuszczalnej, ale niezbyt suchej, oraz temperatur, które nie spadają poniżej -5°C. Kwiaty rozwijają się od maja do czerwca, oferując szeroką paletę barw: od żółtopomarańczowej po brunatnoczerwoną. Towarzyszy im intensywny zapach miodu, który roztacza się wokół krzewu. Zielone liście, z jaśniejszym, a nawet kremowym nerwem głównym, są zimozielone.

Wilczomlecze są liczne i bardzo różnorodne pod względem cech. Większość z nich łączy jedno: liście i kwiatostany są zawsze niezwykle dekoracyjne. Ich długie, wzniesione pędy wyrastają od nasady i tworzą krzaczastą kępę. U Euphorbia mellifera dodatkowo się rozgałęziają. Pokrywają je lancetowate liście, które z czasem odsłaniają dolne partie pędów i skupiają się głównie wokół kwiatostanów. Kwiatostany zebrane są w wierzchotki o wysokości od 8 do 10 cm i pokryte licznymi drobnymi cyatiami — tak nazywa się kwiatostany charakterystyczne dla wilczomleczy. Koniecznie przyjrzyj im się z bliska, są niezwykle subtelne. Wilczomlecze to niemal nieodzowny element rabat: mają okazały pokrój, który dodaje kompozycjom objętości, długo utrzymujące się liście oraz kwiaty w żywych kolorach.

Jedyną wadą tych roślin jest ich istotna, choć nie zawsze oczywista cecha. Ich sok zawiera drażniące i toksyczne mleczko. Zawsze pamiętaj, by pielęgnować je w rękawicach, pilnuj bawiących się w pobliżu dzieci i ostrzeż je przed kontaktem z rośliną.

Euphorbia mellifera najlepiej rośnie w regionach, w których mróz występuje bardzo rzadko. Możesz wykorzystać ją jako krzew i posadzić z tyłu rabaty, na drugim planie. Posadzona samotnie pozwoli jednak w pełni zaprezentować swój graficzny pokrój, pochodzący z Wysp Kanaryjskich, zwłaszcza na osłoniętym tarasie lub w patio. Zachowa wówczas swój egzotyczny charakter.