Euphorbia pithyusa

Euphorbia pithyusa, nazywana również wilczomleczem balearskim, dzięki delikatnym, zachodzącym na siebie liściom osadzonym na czerwonawych pędach z daleka przypomina małe, zupełnie okrągłe drzewko iglaste o pięknej, sinozielonej barwie. Ten zimozielony gatunek śródziemnomorski tworzy efektowną, krzaczastą kępę, która doskonale prezentuje się w ogrodzie żwirowym lub w aranżacji mineralnej, zdominowanej przez niewymagające rośliny płożące, pełzające lub poduszkowe. Letnie kwitnienie jest nieregularne w klimacie o niewystarczającym nasłonecznieniu lub zbyt wilgotnym. Na końcach pędów pojawiają się bardzo jasne, niewielkie bukiety kwiatów w jaskrawej, kwaśnej zieleni, które podczas przekwitania przybierają piękny rdzawy odcień.

Euphorbia pithyusa należy do ogromnej rodziny wilczomleczowatych (Euphorbiaceae). Jest byliną o zdrewniałej nasadzie, endemiczną dla wybrzeża Morza Śródziemnego. Występuje na Balearach, a we Francji rośnie dziko na piaszczystych glebach i wśród nadmorskich skał na południowym wschodzie kraju. Mrozoodporna w strefie 8, ta niewymagająca pod względem gleby roślina potrafi wytrzymać krótkotrwałe spadki temperatury do około -11 °C, pod warunkiem uprawy w glebie dobrze przepuszczalnej. Ten podkrzew rozwija się w krzaczastą kępę, która powoli osiąga 40 cm wysokości i szerokości. Jego ulistnienie jest gęste i silnie rozgałęzione, o kształcie dużej poduszki. Młode pędy są zielone, z czasem nabierają cynamonowego i pomarańczowoczerwonego odcienia, a w okresie dojrzałości łuszczą się. Zimozielone liście są mięsiste i bardzo gęsto rozmieszczone wokół pędów, przypominając szczotki. Niewielkie, równowąskie i zaostrzone na końcach, mają szarozielononiebieską barwę, przy czym stają się jaśniejsze, gdy gleba jest sucha. Kwiaty zebrane w małe baldachy pojawiają się w czerwcu i lipcu na końcach ulistnionych pędów. Są to kwiaty bez płatków, zbudowane z limonkowozielonych podsadek, które z czasem stają się pomarańczowe. Pędy i liście zawierają lepki, toksyczny mleczny sok.

Wilczomlecz balearski, dzięki pięknemu pokrojowi i zaskakującej formie, znajdzie miejsce w suchej, słonecznej skalniaku, na naturalistycznej skarpie w dużej rabacie o egzotycznym charakterze, w ogrodzie w stylu minimalistycznym lub nowoczesnym, ale zawsze w glebie przepuszczalnej. To dobra roślina do ogrodów nadmorskich. Możesz zestawić ją na przykład z niebieskimi trawami (Elymus magellanicus,  kostrzewa sina 'Elijah Blue' ) lub złocistymi (Stipa tenuifolia), szałwiami krzewiastymi o niebieskich ('Blue Note') albo pomarańczowych kwiatach, a także z lekkimi, żółtymi kwiatami niektórych baptysji. Tworzy również udane zestawienie z pomarańczowymi kwiatami niektórych kłosowców lub z obłokami kwiatów linic. Na suchej skarpie lub skalniaku będzie towarzyszyć lawendom, macierzankom, lebiodkom, czystkom i innym rozmarynom.