Wilczomlecz migdałolistny var. robbiae

Wilczomlecz lub Euphorbia amygdaloïdes var. robbiae to bylina, która dobrze aklimatyzuje się w suchym cieniu drzew, dlatego nadaje się również do podszytu. Jej kwitnienie od kwietnia do maja zachwyca wyrazistymi i intensywnymi barwami: głęboką zielenią chartreuse, podkreśloną przez zrośnięte podsadki tworzące pełny dysk, który rozświetla zacienione zakątki ogrodu. Ciemnozielone liście są półzimozielone.

Wilczomlecze są liczne i bardzo zróżnicowane pod względem cech. Większość z nich łączy niezwykle dekoracyjne ulistnienie i kwitnienie. Ich wyprostowane łodygi wyrastają z nasady i tworzą krzaczastą, raczej rozłożystą kępę, przy czym u wilczomlecza migdałolistnego jest ona niższa i osiąga 50 cm wysokości. Łodygi są pokryte licznymi, odwrotnie jajowatymi liśćmi o długości od 3 do 8 cm, ciemnozielonymi i błyszczącymi, aż po wierzchołki zwieńczone kwiatostanami. Kwiatostany te są zebrane w wierzchotki o wysokości od 8 do 10 cm i pokryte licznymi drobnymi cyjatiami (nazwa ta odnosi się przede wszystkim do wilczomleczy). Nie wahaj się przyjrzeć im z bliska — są niezwykle delikatne, a ich podsadki tworzą rodzaj kołnierzyka. Wilczomlecze to niemal niezastąpione rośliny na rabatach: mają piękny pokrój, długo utrzymujące się liście i kwiaty w żywych kolorach.

Jedyną wadą tych roślin jest ich istotna cecha szczególna. Ich sok zawiera drażniące i toksyczne mleczko. Zawsze zakładaj rękawiczki podczas ich pielęgnacji, pilnuj bawiących się w pobliżu dzieci i ostrzegaj je przed kontaktem z rośliną.

Euphorbia amygdaloïdes var. robbiae doskonale pasuje do podszytu, gdzie można sadzić ją w towarzystwie jasnot, epimediów, barwinków i wiosennych roślin cebulowych. Dobrze znosi suszę letnią i przystosowuje się do różnych rodzajów podłoża, choć najlepiej rośnie w glebach próchniczych i świeżych. Wykorzystaj jej jasny, rozświetlający efekt i połącz ją z jasnoniebieskimi kwiatami brunner.