Wilczomlecz pstry Bonfire

Euphorbia polychroma 'Bonfire' to odmiana wilczomlecza pstrego o zwartym pokroju i wyjątkowo intensywnych barwach, przyciągająca wzrok od wiosny do jesieni. Roślina tworzy ładną, zaokrągloną, rozłożystą i krzaczastą kępę, pokrytą liśćmi w odcieniach od purpurowobrązowego po ciemny burgund. Wiosną ożywiają ją kontrastowe, żółtopomarańczowe kwiaty. Ta niewielka bylina jest bardzo mrozoodporna i łatwa w uprawie na słońcu lub w półcieniu, w przepuszczalnej, niezbyt suchej glebie. Doskonale nadaje się do ożywienia skalniaka lub obrzeży rabat.

Wilczomlecz pstry (syn. Euphorbia epithymoides) to długowieczna bylina tracąca liście na zimę, pochodząca z Europy Środkowej i Południowej. Należy do ogromnej rodziny wilczomleczowatych. 'Bonfire' tworzy dużą poduszkę o wysokości 30 cm, nieco szerszą niż wyższą, zajmującą 40 cm powierzchni i powoli się rozrastającą. Wiosną u podstawy rośliny pojawiają się nowe pąki, skupione wokół szyjki korzeniowej. Owłosione pędy szybko się wydłużają. Wyrastają na nich liście tracące liście na zimę, pokryte drobnymi, jedwabistymi włoskami, które przed opadnięciem przybierają piękne czerwone odcienie. W przeciwieństwie do dzikiego gatunku 'Bonfire' zachowuje liście o pięknym czerwono-brązowym zabarwieniu z domieszką pomarańczu i purpury przez większą część sezonu. Latem zaledwie zielenieją, a jesienią stają się jaskrawoczerwone. Kwitnienie przypada na kwiecień i maj, a czasami trwa aż do czerwca. Drobne kwiaty otaczają przylistki o pięknej, intensywnie żółtej barwie, która na obrzeżach przechodzi nieco w pomarańcz. Tworzą one kwiatostany o średnicy od 4 do 8 cm, pojawiające się na końcach wszystkich pędów. Roślina dość łatwo rozsiewa się w lekkiej glebie.

Wilczomlecz pstry 'Bonfire' można sadzić na obrzeżach rabat lub na rabatach, na słonecznym stanowisku albo w półcieniu. Warto zestawić go z tulipanami w intensywnych kolorach lub, przeciwnie, z białymi tulipanami, aby stworzyć kontrast na rabatach. Można go także posadzić u stóp krzewów zimozielonych, takich jak iglaki, bukszpany i mirty, oraz wśród bylin kwitnących w tym samym czasie, na przykład orlików, floksa kanadyjskiego, dzwonków, bodziszków, przywrotników, niskich astrów i wielu innych roślin. Ciekawe będzie również zestawienie z trawami o niebieskim zabarwieniu, takimi jak kostrzewy czy „owsy” (Elymus, Helictrotrichon), a także z niebieskimi kwiatami pruszników, barbuli klandońskiej Caryopteris clandonensis 'Grand Bleu' czy zawciągowca zwyczajnego. Warto pamiętać, że choć roślina preferuje nieco wilgotniejsze podłoże przy korzeniach, po dobrym ukorzenieniu całkiem dobrze znosi suszę. Można ją również uprawiać w donicach.

Na świecie występuje około 8000 gatunków wilczomleczy, co czyni ten rodzaj jednym z najbogatszych na naszej planecie. Niewiele z nich może zaaklimatyzować się w ogrodzie, ale nie martw się — z pewnością znajdziesz tu roślinę zarówno dla najbardziej wymagającego kolekcjonera, jak i dla amatora, który chce bezproblemowo uprawiać mrozoodporne byliny do cienia lub na słońce, na stanowiska chłodne lub ciepłe, suche lub wilgotne. Wystarczy dobrze wybrać.