Żagwin ssp. cilicica

Aubrieta canescens ssp. cilicica to dziko rosnący żagwin pochodzący z wysokich gór Turcji. Jest to rzadko spotykany w uprawie gatunek, różniący się od naszych żagwinów ogrodowych i wyjątkowo dobrze przystosowany do suchych gleb oraz mroźnych zim. Ta niewielka bylina rośnie w postaci zwartej poduszki i pod koniec wiosny obsypuje się niezliczonymi drobnymi, niebieskofioletowymi kwiatami, które wyglądają jak ułożone na dywanie z małych, szarozielonych liści. Ta bylina do suchej gleby rozrasta się w bardzo niską poduszkę w ogrodzie skalnym lub tworzy ozdobną kępę na wierzchu murku z suchego kamienia. To prawdziwy skarb do ogrodów górskich i ogrodów niewymagających podlewania. Uprawiaj ją w pełnym słońcu, w ogrodzie skalnym lub nad murkiem.

Aubrieta canescens występuje również pod nazwami Aubrieta deltoidea var. canescens, Aubrieta canescens subsp. macrostyla oraz Aubrieta canescens subsp. canescens, prawdopodobnie ze względu na bardzo jasne ulistnienie pokryte ochronnym kutnerem. Należy do rodziny kapustowatych, podobnie jak kapusta, rzepak i gorczyca. Pochodzi z Cylicji, prowincji należącej do terytorium Turcji. Jej naturalne siedlisko stanowią górskie skały i wapienne piargi położone na wysokości od 1000 do 2500 m. Ten szczególnie zwarty podgatunek tworzy z czasem gęstą poduszkę o wysokości 10–15 cm w okresie kwitnienia i średnicy około 20 cm. Płożące się pędy pokrywają małe, owalne, owłosione i ząbkowane liście, przypominające liście gęsiówki. Kwitnienie przypada na kwiecień i maj, zależnie od klimatu. Z ulistnienia wyrastają szare pędy, z których każdy tworzy pojedynczy kwiat o średnicy od 1 do 2 cm, w intensywnym niebieskofioletowym kolorze z żółtym gardłem.

Ten żagwin idealnie nadaje się do suchych ogrodów skalnych, na murki, obrzeża rabat wyłożone żwirem oraz między płyty. Lubi słoneczne stanowiska i wymaga bardzo dobrze przepuszczalnej gleby. W takich miejscach można połączyć go z innymi niewielkimi bylinami zadarniającymi, takimi jak dzwonek Poszarskiego, gipsówka rozesłana, Cerastium tomentosa, smagliczka skalna czy bylica Schmidta. Można go również uprawiać w alpejskim korycie, w towarzystwie innych niewielkich bylin do gleby wapiennej, na przykład gęsiówki kaukaskiej, Erigeron compositus lub alpejskiego Penstemon glaber alpinus.