Wilczomlecz Inermis

Wilczomlecz Euphorbia fruticosa inermis to bezcierniowa odmiana krzewiastej byliny sukulentowej. To bardzo atrakcyjna roślina, która od podstawy silnie się rozgałęzia, tworząc rozłożystą kępę grubych, mięsistych, cylindrycznych, głęboko żebrowanych pędów o niezbyt dużej wysokości i niebieskawozielonej barwie. Od jesieni do wiosny na wierzchołkach pędów, wzdłuż żeber, pojawiają się drobne, jaskrawożółte cyathia, podkreślające lekko skręcone żebra i uwydatniające chłodniejszy odcień jej skórzastej epidermy. Odporna na upał i suszę, wymaga jedynie jasnego stanowiska, dowolnego, dobrze przepuszczalnego podłoża oraz bardzo oszczędnego podlewania. Wrażliwa na mróz i rosnąca w umiarkowanym lub szybkim tempie, łatwo się uprawia i tworzy bardzo efektowne rośliny doniczkowe w pomieszczeniach.

Wilczomlecz Euphorbia fruticosa inermis należy do ogromnej rodziny wilczomleczowatych. Jest kultywarem Euphorbia fruticosa, pochodzącym z Arabii Saudyjskiej i Jemenu, gdzie rośnie na dobrze przepuszczalnych, kamienistych, nawet głębokich glebach, w szczelinach wzgórz i skalistych zboczy oraz w suchych makiach. To wrażliwy na mróz sukulent, który dobrze znosi suszę i świetnie rośnie w doniczce, w pełnym świetle, w dobrze przepuszczalnym podłożu, podlewany oszczędnie w okresie wzrostu, czyli od marca do września. Zimą przenieś go w miejsce zabezpieczone przed mrozem.

Euphorbia fruticosa inermis różni się od gatunku typowego brakiem cierni. To krzewiasta, sukulentowa, częściowo zdrewniała bylina, która silnie rozgałęzia się od podstawy i przypomina kaktus. Tworzy kępę niebieskawozielonych, wzniesionych, niezbyt wysokich pędów o średnicy 9 cm, mięsistych, cylindrycznych i podzielonych na 10–13 głębokich, pionowych żeber, czasami falujących. Tworzy prawdziwe kolonie odrostów o wymiarach około 60 cm we wszystkich kierunkach. Od października do marca roślina wytwarza wzdłuż żeber, w pobliżu wierzchołków, maleńkie kwiaty z barwnymi podsadkami o jaskrawożółtej barwie. Pędy i liście zawierają mleczny sok, który jest lepki i toksyczny.

W regionach śródziemnomorskich Euphorbia fruticosa inermis znajdzie miejsce na suchej, słonecznej skalniaku lub na naturalnym, niezagospodarowanym skalistym zboczu. W innych regionach posadź ją w dość szerokiej doniczce, którą przeniesiesz w osłonięte miejsce wraz z nadejściem pierwszych chłodów, i przestań ją podlewać aż do wznowienia wegetacji wiosną.