Adiantum stopowate - Adiantum pedatum

Adiantum pedatum, adiantum stopowate, to mało znana paproć, a jednak w pełni mrozoodporna i bez wątpienia elegancka. Jej młode liście paproci mają różowopomarańczowe zabarwienie, które z czasem ustępuje miejsca jasnej, żywej zieleni. Złożone i dłoniasto podzielone, delikatnie powcinane wzdłuż czarnych, gładkich ogonków, nadają roślinie bardzo graficzny wygląd i niezwykłą lekkość. To piękna paproć zrzucająca liście lub półzimozielona, którą warto posadzić w zacienionych miejscach ogrodu.

Ten gatunek z rodziny paprotkowatych, czasami nazywany czarnuszką, jest najbardziej mrozoodpornym przedstawicielem adiantum. Adiantum stopowate pochodzi z chłodnych regionów Ameryki Północnej, Dalekiego Wschodu oraz umiarkowanych regionów Himalajów. Jest to bylina o rozłogowych kłączach tworzących skupiska. Z czasem formuje piękną kępę o pokroju jednocześnie wzniesionym i rozłożystym, osiągającą 60 cm wysokości i 40 cm szerokości. Rośnie dość wolno, szczególnie w ciągu dwóch pierwszych lat. Jego charakterystyczne liście paproci są podzielone na klinowate listki, które rozszerzają się od nasady ku wierzchołkowi. Listki te układają się w regularne szeregi wzdłuż ogonków liściowych wyrastających promieniście wzdłuż głównej, czarnej i lśniącej osi liścia. Jego czerwone pastorały rozwijają się wiosną, tworząc młode liście paproci o jasnym, różowopomarańczowym zabarwieniu. Później przybierają bardzo intensywną, wiosenną zieleń, a w dojrzałym stadium stają się bardziej niebieskawe. Ulistnienie jest półzimozielone lub sezonowe, zależnie od klimatu. W sprzyjających warunkach paproć ta z czasem tworzy piękne kolonie.

Adiantum to bardzo eleganckie paprocie o wysokiej wartości ozdobnej. Adiantum pedatum najlepiej rośnie wyłącznie w chłodnym klimacie i w zacienionym miejscu. Możesz posadzić je na rabacie, w lesie lub w towarzystwie epimedium i azalii, ale także w cienistym ogrodzie skalnym razem z pierwiosnkami, funkiami, żurawkami, niezapominajkami i wieloma innymi roślinami.