Polypodium cambricum Oakleyae - Paprotka walijska

Polypodium cambricum 'Oajleyae' to niewielka, oryginalna i dekoracyjna paproć z rodzaju Polypodium, która wytwarza liście paproci przypominające małe, jasnozielone pióra strusia. Są zimozielone. To niewysoka paproć o rozłogowym kłączu, bardzo mrozoodporna i niewymagająca pod względem gleby. Niemal bez żadnej pielęgnacji może rosnąć prawie wszędzie. Z czasem polypodium pokryje stanowisko w półcieniu, ale nigdy nie stanie się ekspansywne. To doskonała bylina, która wniesie oryginalny akcent do wiejskiej aranżacji lub pozwoli stworzyć niewielką kompozycję w stylu japońskim.

Polypodium należy do dużej grupy roślin określanych jako paprocie z rodzaju Polypodium. Są to gatunki naziemne, epifityczne, a nawet litofityczne (rosnące na kamieniach), szeroko rozpowszechnione w umiarkowanej strefie półkuli północnej. Należą do rodziny paprotkowatych. Polypodium cambricum 'Oakleyae' zostało znalezione w południowej Walii przez panią Oakley w 1868 roku. Forma ta różni się od gatunku typowego zwartymi, pierzasto wyglądającymi liśćmi paproci. Paproć ta przypomina odmianę 'Pulcherrimum Addison', ale ma krótsze ogonki liściowe i osiąga średnio zaledwie 25 cm wysokości.

Polypodium cambricum 'Oakleyae' to bardzo mrozoodporna bylina, która rozwija się z płożącego, mięsistego i dość grubego kłącza pokrytego rdzawymi łuskami. Może ono rozrastać się na bardzo różnych podłożach, takich jak kamień, kora drzew czy gleba. Dorosła roślina tworzy niski, gęsty i szeroki dywan z liści paproci. Ulistnienie ma jasny, świetlisty zielony kolor i składa się z liści paproci podzielonych na 20–25 segmentów, zrośniętych u nasady i rozmieszczonych po obu stronach smukłej osadki. Listki zachodzą na siebie. Roślina wytwarza kupki zarodników przez cały rok. Mają one postać małych, pomarańczowych brodawek o średnicy 2 mm, umieszczonych na spodzie liści.

Wśród paproci stref umiarkowanych na całym świecie Polypodium jest z pewnością najłatwiejszą w uprawie. Nie wymaga żadnych zabiegów poza posadzeniem, dlatego znajdzie miejsce w ogrodzie jako roślina tworząca obrzeże wiejskiego żywopłotu lub na zacienionej skarpie, gdzie nic innego nie chce rosnąć, w towarzystwie pięknego pstrego bluszczu, na przykład odmiany 'Kolibri'. Możesz połączyć ją z helxine, funkiami, hortensjami i fuksjami krzewiastymi, zawsze w rozproszonym świetle lub w cieniu. Możesz także stworzyć maleńki ogród w wyrafinowanym stylu japońskim, łącząc tę odmianę 'Oakleyae' z mchami pośród zaokrąglonych kamieni lub z wietlicą japońską (Athyrium niponicum 'Pictum'). Jeśli uda ci się posadzić ją w żyznym, wypełnionym próchnicą zagłębieniu między konarami leśnego drzewa, stworzy delikatnie egzotyczny obraz.