Hierochloe odorata - Turówka wonna

Turówka wonna, znana również pod nazwami Hierochloe odorata, trawa bizonowa lub turówka wonna, to niepozorna trawa, która nie miałaby większego znaczenia, gdyby nie jej intensywny waniliowy zapach, uwalniany w ciepłych warunkach lub po roztarciu liści. Zapach ten zachowują również suszone liście, czasami wykorzystywane do aromatyzowania bielizny w postaci warkoczy. Jest to gatunek rozłogowy, bardzo odporny na mróz, związany z niewapiennymi obszarami podmokłymi. Najlepiej uprawiać ją jako roślinę doniczkową na dobrze nasłonecznionym stanowisku, w odpowiednim podłożu, aby w pełni cieszyć się jej przyjemnym waniliowym zapachem.

Hierochloe odorata należy do dużej rodziny wiechlinowatych. Jest to gatunek występujący niemal na całej półkuli północnej, od Europy przez Azję po Amerykę. We Francji można go spotkać na nielicznych stanowiskach alpejskich. W naturze rośnie na przykład na łąkach jednej z ostatnich pierwotnych puszcz Europy – Puszczy Białowieskiej, położonej we wschodniej części kontynentu. To chronione miejsce, w którym wciąż pasą się ostatnie żubry europejskie. Roślina ta jest również dość powszechnie uprawiana ze względu na zawarte w niej substancje zapachowe.

Turówka wonna to wieloletnia trawa z rozłogowymi kłączami podziemnymi, jednak mniej ekspansywna niż nasz perz. Jej część nadziemna zamiera na zimę. Wiosną z ziemi wyrastają lśniące, zielone liście, złożone z delikatnych, równowąskich i miękkich blaszek liściowych. Całość tworzy kępy o wysokości od 60 do 70 cm w okresie kwitnienia. W otwartym gruncie, w sprzyjających warunkach, roślina może w ciągu roku pokryć powierzchnię 1 m². Liście zawierają bardzo aromatyczną cząsteczkę zwaną kumaryną, której zapach przypomina wanilię. Wykorzystuje się je w aromaterapii oraz do aromatyzowania niektórych alkoholi. Kwitnienie, również dość niepozorne, przypada na czerwiec i lipiec. Z liści wyrastają drobne kłosy z kwiatami o barwie od białawej do zielonkawej.

Ta niewielka, aromatyczna trawa była dawniej wykorzystywana do aromatyzowania kościołów, a obecnie w USA nadal bardzo ceniona jako roślina uprawiana w doniczkach i wiszących pojemnikach w towarzystwie roślin kwitnących, ustawianych w pobliżu domu, aby można było cieszyć się jej przyjemnym zapachem. W takim przypadku stosuje się podłoże na bazie torfu, bez nawozu, a do podlewania używa się deszczówki lub niewapiennej wody z kranu. Jeśli w swoim ogrodzie założyłeś torfowisko lub zbiornik wodny w gliniastej i kwaśnej glebie, możesz posadzić turówkę wonną na jego brzegach, na bardzo małej głębokości. Roślina dobrze rośnie w słońcu lub półcieniu, w kwaśnej, ubogiej w azot, torfowej lub próchnicznej glebie, która pozostaje świeża lub wilgotna.