Hordeum jubatum - Jęczmień grzywiasty

Hordeum jubatum, jęczmień grzywiasty, to niewielka trawa, ceniona za kłosy z długimi, cienkimi i lśniącymi ościami. Początkowo jasnozielone, zabarwiają się na srebrzystoróżowo lub purpurowo, a w miarę dojrzewania stają się słomkowe. Kwiatostany te są szczególnie dekoracyjne w świetle padającym pod małym kątem lub gdy falują na wietrze. Roślina szybko rośnie i kwitnie w przepuszczalnej glebie, na słońcu. Doskonale nadaje się do naturalistycznych rabat, na obrzeża rabat i do ogrodów nadmorskich, a także dostarcza wdzięcznych kłosów do suchych bukietów.

Gatunek ten należy do rodziny wiechlinowatych, dawniej nazywanej trawami. Jest krótkowieczną rośliną zielną wieloletnią, czasami dwuletnią, a często uprawianą jako jednoroczna. Jej trwałość w dużej mierze opiera się na samosiewie, który może być obfity. Hordeum jubatum naturalnie występuje w umiarkowanych i chłodnych regionach Ameryki Północnej, a także na rozległych obszarach Azji, od Kaukazu po Syberię i północne Chiny. W ojczyźnie porasta łąki, okresowo wilgotne zagłębienia terenu, brzegi cieków wodnych oraz tereny przekształcone. Ta dzika trawa jest szczególnie dobrze przystosowana do gleb zasadowych lub lekko zasolonych. Jej włóknista karpa, pozbawiona kłączy rozłogowych, wytwarza nowe pędy u nasady i tworzy gęstą kępę o szerokości od 25 do 35 cm. Wąskie, płaskie i lekko szorstkie liście mają barwę od jasnozielonej do szarozielonej. Zasychają pod koniec sezonu wegetacyjnego. Cienkie łodygi kwiatowe wznoszą się do 50 lub 60 cm wysokości, a następnie lekko uginają się pod ciężarem kwiatostanów. Osiągają one od 7 do 13 cm długości. Zbudowane są z kłosków zakończonych długimi, jedwabistymi ościami, które tworzą charakterystyczną „grzywę” tego jęczmienia. Kwitnienie trwa od czerwca do sierpnia, ale na młodych roślinach posadzonych wiosną może przesunąć się na koniec lata. Kłosy są zielone w okresie formowania, a następnie ich wierzchołki przybierają różowe i purpurowe odcienie. W miarę dojrzewania bledną, stają się srebrzystobeżowe i rozpadają się, uwalniając nasiona. Nasiona te łatwo kiełkują w odsłoniętej glebie. Roślina jest bardzo odporna na mróz, wiatr i pewne zasolenie. Wbrew temu, co sugeruje jej częste stosowanie w suchych ogrodach, nie znosi długich okresów suszy.

Jęczmień grzywiasty najlepiej wygląda posadzony w małych grupach lub nieregularnie rozmieszczony wśród bylin lubiących pełne słońce. Na naturalistycznej rabacie jego srebrzystoróżowe kłosy mogą przeplatać się z długimi, jasnymi płatkami jeżówki bladej 'Hula Dancer' oraz fioletowymi kłosami szałwii omszonej 'Caradonna'. W ogrodzie kwiatowym będzie towarzyszyć daliom i różom krzaczastym. Jęczmień ten nadaje się także na słoneczne obrzeża rabat i do ogrodów nadmorskich, ponieważ toleruje gleby lekko zasolone i słoną bryzę. Kłosy przeznaczone do suchych bukietów należy ścinać przed osiągnięciem pełnej dojrzałości, gdy są jeszcze jedwabiste i mocno trzymają się łodygi.

Uwaga: dojrzałe ości mają drobne zadziory, które mogą wbić się w skórę, uszy, oczy lub nozdrza zwierząt. Dlatego roślinę należy sadzić z dala od miejsc, w których przebywają psy.